vrijdag 16 december 2022

Sjakkie

Hae had gen tendjes en hae keek wat schael
Hae schravelde door de straot met kròmme beinkes
Hae zoot ouk neet op de gewoeëne schoeël
Maar as we boète ware um te speule
Dan waas-e d’r en repe we: ‘Dao kump Sjakkie’.

Hae waas neet slum en kwaam neet oèt zien wäörd

Met speule wis hae zich neet good raod

D’n bal schöpde hae alle kante oèt behalve de gojje

Maar hae waas hièl bliej as se met moch doon

En de meiste repe: ‘Kòm op goed zo Sjakkie’.

 

Met slech waer hòng hae aan de veurkant oèt de raam

Hae had veur idderein unne lach en reep dan ‘Hoi’

De meiste zweide truuk of hadde un vrintelik waord

En vrouw Maat stook euver met un kukske

En bleef effe staon: ‘Mien lekker jòngk Sjakkie’.

 

Hae heel van idderein, veural van jònge maedjes

En de liedjes van BZN ware veur um alles

Hae begeleide zichzelf op zien eige drumstel

Huùre en zeen verginge in detzelfde ritme

Wies mam vroog: ‘Kin ut ouk wat minder Sjakkie’

 

Hae had gaer pienda’s maar kòs ze neet biète

Hae pakde zich un hendje en goof die dan aan mich

En keek mich vraogend aan en dan wis ik al genòg

Effe fièn veurkauwe en goof um un bölke piendakiès

Zoeë oèt de moel: ‘Pienda lekka lekka Sjakkie’.

 

Hae wis zeker neet wat discriminatie waas

Zelfs ut waord oètspraeke waas um noeits gelök

Waas d’r emus verdreetig dan booj hae troeës

Unnen erm um de schouwer en daen blieje lach

En smiespelde: ‘Kòm maar heej beej Sjakkie’.

 

Verdomp good weite det hae toch waal anders waas

En zelf neet beseffe det d’r genne baetere bestònd

Kwaam hae emus taege met ut syndroom van Down

Dan waas d’r altièd daen blieje lach van herkinning

En zag-e: ‘Dae is net wie Sjakkie’.

 

Toch ware d’r minse die d’r niks van begrepe

Ze neumden um imbeciel en helen um veur de gek

Die gove gen sjoege as hae kòntak zòch

Ze sloten um boète of douwde um van zich aaf

En zagte: ‘Flikker op Sjakkie’.

 

Die minse hebbe gemis wao weej van hebbe genaote

Want wat waas dich toch unne fijne leeve mins

Daen blieje lach met dien muulke zònder tendjes

Hièl efkes aanrake, altièd good bedoeld

Effe knoevele: ‘Kòm ens heej beej Sjakkie’.

 

As ik Akwasi, Baudet of Rutte huùr kwazele

Dan dink ik ge meus òch hièl deep schame

Zwarte Piete, slavedrièvers en andersdinkende

Dan dink ik hadde ze um maar lière kinne
‘Mien allerleefste breurke Sjakkie’
.

vrijdag 9 december 2022

Vrede op aerd

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Maar wat is det waerd, effe kièke wie ut dit jaor is gewaore
Aan Rutte loog ut neet, want dae deej ós aanhaldend irritant belaove
Dae los alles op met de moel, daen ónderste stein kump baove

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Wat is d’r intösse van die zorgtoeslage-elders gewaore
Die wachte al jaore op erkinning en aafbetaling van eur schöld
Die minse zièn toch ech aan ut ind van eur gedöld

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Ouk die minse in Groningen wuùrd al vuùls te lang gezwaore
Maar zitte ouk nog steeds in ings in d’n tóch met al die scheure
Te wachte wannièr ze eindelik noow eur cente gaon beure

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Stikstof is blièkbaar ózze groeëtste vijand, maar det weite we al jaore
Maar noow inens leet de schöld beej die hard poejakkende pertiej
Ze schuùve inens de helf van al die boere ónbeschoef opziej

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Neet veur alles haet Rutte schöld, we hebbe um noow genóg geschaore
Want Poetin dreide dae gaaskraan toe en noow zitte we in de keld
Maar eigelik is det waal ut minste van al det verschrikkelik geweld

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Dink ens wat d’r van die ónschöldige minse in Oekraïne is gewaore
Die zitte in doeëds-ings in d’n ozel te razele met zien alle
Te wachte op die volgende raket die op eure kop geit valle

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Maar kinne we dan gaar niks doon, is alles noow verlaore
Kièk ens um óch haer, want ouk direk ónder ós ouge
Is stille einzaamheid, ermood en verdreet, wat neet zuuj meuge douge

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Wach neet wies ut te laat is, meschiens kin ik óch aanspaore
Klop gewoeën ens aan of spraek zoeë maar ens met daen erme mins
Bring leech en blièdschap, ouk as se um maar hièl vluchtig kins

Vrede op aerd veur minse van gojje wil, kiendje Jezus is gebaore
Allein zoeë is Blièrick ut begin van unne baetere waereld gewaore
Laot ós deze kers nog hièl lang veur idderein heuge
Ouk die mich meschiens neet meuge



maandag 5 december 2022

No perros

Ut is zóndaag, ut is strakblauwen hemel en zón 20 grade. We gaon un stökske loupe naeve ut strand van Guardamar, altièd un feesje op zóndaag. De Spanjaarde hebbe dan ouk vreej en ald en jóngk gaon flanere euver de boelevaar en naeve ut kabbelende water van de Middellandse zieë. We bóffe, we vinde un plaetske veur d’n auto vlakbeej ut strand. In miene kop huùr ik inens Toeën Hermans zinge:
‘Mediterranee, zo blauw zo blauw,
met je mademoiselles, belles belles belles’
Veur ós leet ut breie zandstrand van Guardamar, we haole allebei deep aom en kièke um ós haer. Minse links en rechs euver de boelevaar en veur ós ouge schravele gruupkes minse door ut zand en speule de kinder in ut gaele zand. Marijke duit zich de schoon oèt en same loupe we euver ut met planke belagde paedje.

Ut zal toch neet, alle minse zièn keurig aangekleid, sómmige met korte rökskes of in de korte bóks! Maar veur ós leet zón bloeëte pensionada op un handdukske. Baove die stevige puuetjes ligge twieë enorme batse, ut liekene waal dieke meloene. Allein hebbe ze de kleur van bleike appelesiene met allemaol van die putjes in de schaal, ge kint det waal. Um de oeits smale heupkes óntwaar ik un zwart gordeltje met op ut midde van de rök un aafbuiging nao de grotte van Han. Un zelfde zwart reemke verdwiènt al gauw tösse die twieë dieke appelesiene. Ik kièk maar neet wiejer en we loupe door. Idderein kièk d’r nao en sómmige vrouwe slaon zich de hand veur de mónd.
‘Det zuuet toch neet oèt!’, zaet Marijke.
‘Die wilt allein maar opvalle, want broèn wuurt vandaag allein det reemke tösse die batse’, probeer ik.
‘Zoeë is ut waal weer good’, zaet Marijke.

Op gepaste aafstand speult unne vader met zien döchterke. Ze doon un tennis-spelke met van die kleine slaegerkes en zón zaach schoèmrubbere belke. Ge weit waal, die mós se hièl hard rake en dan nog vlege ze maar un paar maeter weg. Dae vader lök det waal maar det kiendje rak det belke maar half en vluug dan ouk nog ens neet in de richting van ziene pap. Maar dae haet genne zin um det belke te gaon haole en wies met unne priemende vinger tösse zien veut. En det maedje haolt braaf det belke en guuef ut aan ziene pap dae d’r weer unne duchtige mep aan guuef. Ocherm dink ik, die lol is d’r beej det kiendje flot vanaaf.

We loupe wiejer, twieë stelle zitte in un veerkant beejein met in de midde un täöfelke. In de gauwigheid zeen ik un fles roèje en un fles witte wièn staon, wat oliefkes en nog wat van die knebbelkes. Ze zièn drök aan ut klasjenere en eur kinder speule d’r naeve in ut zand. Ein menke rent met zien eimerke nao de zieë en löp veurzichtig truuk. Dao wuùrs se toch bliej van.

Twieë pensionado’s marsjére in gestrekden draf naeve ut water op. Allebei in de korte bóks en T-shirtje. En allebei fanatiek bewaegend met van die skiestök.
‘Die wille flot thoès zièn’, zaet Marijke.
‘Dan loupe ze waal de verkièrde kant op want det zièn Pruusse’, fantaseer ik. Ut is gek, maar as se effe heej bis dan haols ze die verschillende landsleute d’r zoeë oèt.

Weer un stökske wiejer zit un höpke ellende in ut zand. Un vruiwke van nao schatting dertig jaor zit met opgetrokke beinkes veureuver gebaoge met d’n tillefoon aan ein oèr. Schokschouderend zit ut te bäöke en te gebare met die andere laege hand. Det duit mich altièd verdreet as se zoe-wat zuues.
‘Det zit neet good’, zaet Marijke.
‘Zulle we dan maar efkes wachte, anders mótte we um dalik oèt ut water haole’, probeer ik d’r toch maar unnen dreij aan te gaeve.

We zièn haos beej ós vaste terrasje en passére un jóngk vruiwke met un leechblauw kledje aan. Ut is zich aan ut manicure en pedicure. Met zón schaermetske zit ut zich de häörkes van de bein aaf te haole. Óngeluiflik was se allemaol taege kumps op ut sóndigse strand. En die Spanjaarde halde zich keurig aan de regel: wie zièn gennen hónd taege gekómme. We schravele ós umhoeëg nao d’n boelevaar en vinde un plaetske in ut zunke:

‘Dos café américanos, por favor’.
En effe later zitte we te slörpe aan ós verdeende köpke kóffie.

woensdag 30 november 2022

Na bijna vier eeuwen alsnog excuses?

Willekin Tutelair gedood door de Hollanders.

Het is 1624, we zitten midden in de Tachtigjarige Oorlog. De Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden voeren een schier oneindige strijd tegen de Spaanse overheersers. Zoals dat in elke oorlog gebeurt, lijden de gewone mensen het meest. Vooral de boerenbevolking in het zuiden lijdt het meest door de afwisselende belegeringen en plunderingen van Staatse en Spaanse troepen. Maar dat geldt zeker ook voor de maasschippers. Hun schepen worden geconfisqueerd en ze worden verplicht om diensten te verlenen bij bevoorrading en troepenverplaatsingen. Mede door de blokkades van de Maas ligt de maashandel praktisch stil.
Het is 16 oktober 1624, Willekin Tutelair is onderweg met een vracht houtskool van Hoei naar Luik. Hij stuurt zijn boten zorgvuldig langs de grintbanken en even vóór Seraing, ter hoogte van Val Saint Lambert, slaat het noodlot toe. Vanaf de andere oever wordt hij beschoten door de Hollanders. Hij heeft geen schijn van kans, op het open water fungeert hij als gewillige schietschijf. Hij wordt geraakt en overlijdt ter plekke.
Willekin wordt terug gebracht naar zijn woonplaats Hoei, waar hij 18 oktober in de Sint-Petruskerk wordt begraven tijdens een gezongen mis. We weten dat allemaal precies omdat de pastoor een en ander keurig heeft vermeld in het begraafboek.
 

Le 16e de 8bre 1624 fut occis Willikin Tutelaire nayveur descendant dans sa cahotte par les Hollandais, al opposit del vaulx Saint Lambert, son corps fut r’amersué à Huy le 18e et la esté ensepulturé dans notre eglise de Saint Pierre le 19e auquel on aussy avons chanté les époques. 

Zijn vrouw Jeanne de Dinant blijft berooid achter met acht kinderen, de jongste is net 4 jaar. Het zou zomaar één van de vele duizenden slachtoffers van deze oorlog zijn geweest. Maar Willekin Tutelair (1575-1624) was mijn rechtstreekse voorvader. Om precies te zijn, hij was de overgrootvader van de stamvader van alle Titulaer’s, Franciscus Wiliquin Tutelair.

De Willekin uit Hoei was maasschipper van beroep en we weten dat hij onder andere houtskool vervoerde. Hij was getrouwd met Jeanne de Dinant (+12-09-1636 in Hoei). Ze verhuisden na 1597 van Luik naar Hoei en gingen wonen in de parochie van Saint Pierre-en-Outremeuse. Samen kregen ze acht kinderen:

  1. Anne, geboren in Luik 29-03-1597
  2. Wiliquine, geboren ca.1600, overleden in Luik 17-10-1652; getrouwd met Anne Delpayre (+ 22-09-1678 in Luik).
  3. Nicolas, geboren ca.1600, overleden in Hoei 08-11-1655; getrouwd met Francoise Orbain.
  4. Henri, geboren ca.1600, getrouwd 05-10-1624 in Luik (St.Thomas) met Aïlid d’Andenne.
  5. Jean, geboren 27-05-1611 in Hoei, alwaar hij 08-11-1655 ongehuwd overlijdt.
  6. Marie, geboren 19-05-1612 in Hoei.
  7. Beatrix, geboren 30-10-1615 in Hoei, waar ze ook 15-10-1636 overlijdt.
  8. Jenne, geboren 18-09-1620 te Hoei.

Nu heb ik mijn eigen parenteel opgezet tot aan de dertiende eeuw. Zowel van vaders- als van moederszijde heb ik geen slavenhandelaren kunnen ontdekken. Wel vond ik deze laffe daad van de Staatse troepen tegen één van mijn rechtstreekse voorouders.

De excuses voor de destijdse slavenhandelaren begrijp ik maar deels, maar ze gelden niet namens het gehele Nederlandse volk en zeker niet namens mij. Maar mag ik dan wel excuses verwachten van het kabinet voor de laffe en zinloze moord op één van mijn voorouders?

woensdag 23 november 2022

Un kerskiendje in 1667

Ut gebeurde lets december in 1667, ut waas gemein en ièzig kald in Blierick en de Maas zoot al un waek potdich gevraore. De minse lepe veurzichtig door de opweiende stuùfsnieje euver de Maas nao d’n andere kant en weer truuk. De holtere buuetjes van de Maasschippers ware op de wal getrokke en wachde op baeter waer. De schippers hadde un plaetske gezóch in ein van de herberge. Zoeë ouk Jozef en Maria Ragay oèt Grave, ze hadde eur dreej buuetjes beej de Staay met de paerd umhoeëg getrokke. Eure gansen handel hadde ze verkoch op de Venlose mert. En op de Staay hadde ze un eige kaemerke gekrege van Godfried en Ketrien Versmissen, de destièdse herbergiers. Want Maria waas in verwachting van eur ièrste kiendje en leep al op ut lets.

Ut waas in de nach van 23 op 24 december, de weeë kwame kort achterein en Maria loog te kreune in ziene bedstee. Josef kós ut neet mièr aanzeen en spoojde zich nao Ketrien Versmissen um hölp te vraoge.
‘Noow maar röstig aan’, zag Ketrien en spróng oèt eur bed en stapde zoeë maar direk in eur kleier en zag:
‘Maks dich unne groeëte kaetel werm water Godfried’, en taege Jozef zag ze:
‘En dich bliefs röstig en kumps met mich mei en duis gewoeën wat ik dich zegk’.
Effe later kwaam Godfried met de allergroeëtste kaetel water en staokde ut törfkechelke nog maar ens good op. Josef kwaam met twieë extra brandende kerse aan um wat mièr beej te leechte. En same keke die twieë duilesse met aope moel wie Ketrien de aankómmende moder gerös stelde en ut kiendje haos letterlik nao boète praotde. En eindelik rónd dreej oor woort ut kiendje gebaore, ut waas un gezónd maedje en schrieuwde wie un jóngk verkske. Ketrien lag ut kiendje op d’n boèk van Maria, ut sputterde nog wat nao en waas toen hièl röstig. Die twieë duilesse deeje eindelik de moel toe, slikde eur emotie weg en vloge mekaar met traone in de ouge um de nek.

Ut waas kersaovend en dreej persoeëne kwame oèt de Staay en lepe veurzichtig de steine trap aaf nao ónder. Euver ut liènpaad naeve de Maas, wao normaal de paerd de schepe veurt trokke, lepe ze richting Blierick. Ut waas Ketrien, det links en rechs begeleid woord door Godfried en Jozef. Alledreej hadde ze de capuchon van eure zwaore winterjas euver de oère getrokke. Ketrien droog un kiendje doeën taege zich aan, diek en werm ingedreid. Veurzichtig schuùfelde ze euver ut liènpaad nao ut Lambertuskerkske op de Helling in ut dörp.
Pestoèr Póntanus waas ut kleine zaalkerkske aan ut veurbereide veur kersmis. Aan de ziejkante waas wat dennegreun vasgemak en d’r börde zeker ut döbbele aantal kerse wie gewuuenlik. Twieë törfkachels stónde te gleuje as twieë zomerzunkes. De deur van de kerk geit pièpend aope en dreej in dónkere euvergoèjers gekleide gestaltes goèje eur capuchons aaf. Ze buige alledreej in de richting van pestoèr, dae ze met gespreide erm óntvingk beej ut marmere doupvónt:
‘Wie geit ut nieje kiendje heite’, vroog pestoèr.
‘Ketrienke, nao mich, menièr pestoèr . . .’, zag Ketrien hièl gruuets.
‘En ik bin de vader menièr pestoèr, Jozef Ragay oèt Grave’, zag Jozef.
En zoeë woort Ketrienke geduip met Godfried en Ketrien Versmissen as getuùge.

Truuk gekómme in de Staay deje alledreej eur zwaore mantels aaf en spoojde zich nao ut werme kaemerke wao Maria wachde op zien kiendje.
‘Heej hebs se dien Ketrienke en pestuurke haet um geduip’, zag groeëte Ketrien. Maria pakde Ketrienke euver, kösde  um op de wengskes, lag um weer truuk in zien stièfselkisje en dekde um toe met unne werme baaje rok.

En zoeë zote Maria, Jozef en eur Ketrienke gelökkig te zièn in det kleine kaemerke in de Staay. Boète floot de scherpe kalde wind en de brandende kerskes deinde mei met iddere bewaeging in ut kaemerke. Inens woort d’r op de deur geklop, Jozef stónd op en makde de deur aop. Dao stónde die dreej schippersknechte oèt ut oeëste, die ouk logeerde in de Staay. De langste van de dreej deej un stepke nao veure:
‘Meuge we efkes kièke nao ut nieje kiendje?’, zag hae hièl aandoonlik.
‘Maar jao zeker’, reep Maria van de achtergrónd.
En dreej van die schaemel gekleide wuilesse schravelde zich nao det stièfselkisje en boge met eur óngeschaore köp veureuver nao Ketrienke:

‘Aoh . . . . . ‘, mómpelde ze alledreej tegelièk, ‘wat un moèj kiendje’.
Dae lange stoètde dae naeven um stónd aan en dae graaide in zien bókse-tès. En veurzichtig lag hae dreej gold-dukate op ut bedje. Van wièd aaf sloge de Martinuskerk in Venlo en de Lambertuskerk in Blierick aafwisselend twelf kièr. Josef had intösse veer glaeskes met Blierickse jenever en en un schöpke beer met sókker veur Maria ingeschöd. Achter um aan kwaam Ketrien binne met un schaal gebakke bloodwors met schiefkes appel.
‘Zalig kersfieës’, zag Ketrien.
‘Zalig kersfieës en veur idderein alle goods’, zagte die dreej oèt ut oeëste.

En die noow dinke det ik dit gans oèt d’n doèm gezaoge heb? Det klop neet gans, want mièr as de helf is ech gebeurd.

vrijdag 16 september 2022

d'n Bliksemboum

'As ut bliksemp mós se flot make des se thoès kumps. En as det neet kins mós se dich hièl kedoek halde, op dien huukskes gaon zitte, maar noeits ónder unnem boum gaon schuùle’, zag ós mam altièd. Ós Mieke det bliksemde ouk waal ens, maar det waas as zienen ónderrok ónder zien kledje oèt kwaam. Dao heufde we neet veur nao hoès. Maar ós mam bedoelde heej toch ech ut blikseme beej ónwaer. En blikseme det kós ut behuùrlik in Blièrick. As we saoves in bed loge en ut begós duchtig te rómmele, dan kwaam ós mam beej os op d’n bedrand zitte. Ze zóng dan van die alde liedjes um ós röstig te halde. Volges mich waas ós mam ouk un bietje bang veur ut ónwaer. Want same krope we inein van de schrik beej idderen dónderslaag. ‘Oei, det waas doeënbeej!’. We telde same den tièd tösse ut waerleechte en ut dóndere, want beej idderen tel waas ut ónwaer dreej hónderd maeter wiejer weg. En as weej dóchte det ut eindelik euver getrokke waas, zag ós mam: ‘Effe wachte, de Maas helt ut ónwaer taege, zoe-dalik kump ut weer truuk’. En verdomp, det waas ouk smeis zoeë. De flitse woorte weer feller en dan flot der achter aan kraaaak . . . boemmm . . . bómmerdebóm.

Zoeë zoot ik ens as klein menke beej ózze pap veur op de stang, we ware ónderwaeges van de Lieuwerikstraot nao de Wassum. Ut waas in de verbaojen tièd met visse en dan ging ózze pap dökker met ózzen alde mik de karpers vore in de Wassum. Op ut ind van de Sint Josephstraot meuste we rechsaaf op d’n alde Bokenderwaeg. En dan beej unne hièlen alden boum sloge we un zandwaegske rechsop richting Wassum. Det waas unne hièlen dieke rare knoestigen boum van zón dreej maeter hoeëg. Hae zoog d’r neet oèt, hae stónd wat scheif met van die grillige deepe spaore op de stam. Verschandeliseerd door ziene laeftièd stónd hae hièl einzaam en verwrónge te koekeloere in ut boere landschap. Zoe-örges halverwaege Blièrick en d’n Bokend. Wie we doeënderbeej kwame zoog ik det hae gans gesplete en oèterein gerete waas en aan d’n binnekant gans zwart gebläökerd.

Ik kós mien uigskes neet aafhalde van dae biezónderen boum. Indrökwekkend van lillikheid.
‘Kiek rech veur dich oèt en rièt neet zoeë aan mien stuur’, zag ózze pap.
‘Sorrie pap, maar wat is det veur unnen boum’, zag ik.
‘Det is den bliksemboum, unne ieuwen alde knoetwiej. Dao is al verschillende kière d’n bliksem ingeslage, maar dae is neet kepot te kriège. Idders kièr sleit-e weer oèt’.

Det waas d’n allerièrste kièr det ik mich besefde wie sterk maar ouk kwetsbaar de natuur is. Vanaaf det moment heb ik groeët respek veur alles wat de elemènte wet te trotsere. Veur un paar jaor truuk begóste we met ut verzamele van alde toponieme in Blièrick. Ge weit waal, det zièn name die ze vruùger in Blièrick gove aan stókskes grónd en aan biezóndere plekke. En toen dook inens d’n bliksemboum ouk weer op in de alde beuk. Ik dóch metein aan miene pap en de häörkes ginge mich rechop staon op de erm. Gans Blièrick neumde daen boum dus destièds d’n bliksemboum.

Jaomer genóg is hae d’r neet mièr. Ieuwelank wis daen boum storm, ónwaer, oorlog en ellende te waerstaon. Maar neet d’n bouw van de Klingerberg. Te vuùl markante punte in Blièrick zien verdwene ónder ut asfalt en de betón. Veuroètgank neume ze det allewiels. Good um aaf en toe truuk te dinke en stil te staon wie ut vruùger waas. Wie Blièrick opheel beej de Niejborgstraot en ózze pap wis det we beej d’n bliksemboum meuste aafslaon um beej de Wassum te kómme.  

maandag 5 september 2022

De Hoverhof in Hout-Blerick (1684)

Aan de Hoverhofweg 43A  in Hout-Blerick lag de vroegere boerderij Hoverhof, die er zeker reeds lag in de 14de eeuw. Er is veel over geschreven en gepubliceerd, hier willen we slechts enkele details toevoegen uit eind 17de eeuw.

Landmeter Antonis van Remoortel kreeg in 1684 opdracht de eigendommen van Klooster Mariaweide ('Clooster de Weyde') op te meten en te beschrijven. Het resultaat is een Kaartenboek[1] dat zich in het Regionaal Historisch Centrum Limburg in Maastricht bevindt. Het kaartenboek bevat kaarten van o.a. het klooster Mariaweide in Venlo, de Hoverhof te Blerick, Groot Maris te Helden, Middelhoven te Swalmen, Hagerhof te Venlo; Klerkenhof te Beesel-Rijkel is wel beschreven, maar de kaart ervan is kennelijk nooit ingebonden.

Op de eerste pagina van het boek lezen we: 1684 4 april: Z.P. – Atlas van de goederen van het klooster Maria Weide te Venlo. Anthonis van Remoortel, landmeter geadmitteerd door Z.M. Raad te Brussel, bekent dat hij van de heer Gijlkens, rentmeester van de hertog van Nieuborgh in het land van Ravensteijn, een bedrag van 20 rijksdaalder heeft ontvangen voor het meten en ‘caerteren’ van de goederen van het klooster genaamd ‘De Weyde’ te Venlo.

De nummers op de kaart komen niet altijd overeen met de nummers in de beschrijvingen. Maar het geeft desalniettemin een aardig beeld van de bezittingen van het klooster in 1684 in Hout-Blerick en het belang van de Hoverhof daarin. Hieronder volgt de enigszins verbeterde kaart en aansluitend de beschrijvingen van de grondstukken. Het totaal van het grondbezit was ca.45 ha land en 19 ha weidegrond.

Als een leuke bijvangst zien we in de rechter-benedenhoek de oude Lambertuskerk.


De Hover Hof Bleerick

No.3- item een weyde sijnde bepaelt O[2]- Jan Vervoort Z- ghemeyne heyde W- Gort Willems N- closter erfve (1522)

No.2- item noch een stuck lant oft camp bepaelt O- Pieter van Dael Z- het voorschreven W-des cloosters erfve N- de selve (635)

No.1- item noch een plaetse daer huys ende schuere op staet sijnde bepaelt O- Pieter van Dael Z- des cloosters erfve W- Gort Willems (709)

No. 4- item noch een stuck lant bepaelt (O- )Lenart Willems Z- de straet W- Marie Marcelis N- Windelina Fredrickx (213)

No.5- item noch een stuck lant bepaelt O- eenen wech Z- Windelina Fredrickx W- Hendrick Angels N- Lendert Willems (905)

No.5½- item noch een stuck lant bepaelt O- Gheerars van Dael Z- Lenart van Hoogmoet W- de straet N- Mertinus Smits (131)

N0.6- item noch een stuck lant bepaelt O- eenen velt wegh Z- Lenart janssen W- Ida Peumans N- Gheerart van Dael (108)

No.7- item noch een stuck lant bepaelt O- Hendrick Schonck Z- Pieter Vervoort W- den selven N- Gort Pieters kinderen (142)

No.8- item noch een stuck lant bepaelt O- Jan Mertens Z- Anna van Dael W- de selve N- den velt wegh (559)

No.10- item noch een stuck lant bepaelt O- Wouter Gorts Z- W- Gheerart van den Broeck N- clooster erfve (604)

No.9- item noch een stuck lant bepaelt O-Anna van Dael Z- het voorschreven stuck W- den velt wegh N- Jan Mertens (131)

No.12- item noch een stuck lant bepaelt O- Hendrick van Worst Z- Ida Peumans W- de kinderen Gheerart Lenart Lense N- amiarit (??) (730)

No.11- item noch een stuck lant bepaelt O- Hendrick van Worst Z- Anna in gen Rit W- de selve N- Hendrick Schroyers (434)

No.13- item noch een stuck lant bepaelt O- Anna in gen Rit Z- de kinderen Gheerart Lense W- Margrita Bitsick N- clooster erfve (340)

N0.14- item noch een stuck lant bepaelt O- eenen velt wegh Z- Ida Janssen W- het voorschreven stuck N- Margrita Bitsick (14)

No.15- item noch een stuck lant bepaelt O- Pauls Peumans Z- Hendrick van Hoest W- pastoorije N- Pieter van Dael (119)

No.16 -is noch een stuck lant in offen rit ghelegen bepaelt O-  W- erpraet (??) N- den selven (96)

No.19- item noch een stuck lant bepaelt O- Anna van Dael Z- des clooster erfve W- Belie Lensens N- Aelart van Dael (658)

No.18- item noch een stuck lant bepaelt O- Anna van Dael Z- Hendrick Coopmans W- Jan Bergmans N- het voorschreven stuck (230)

No.20- item noch een stuck lant bepaelt O- Lenart Wellens Z- Lenart Bitsick W- Aelart van Dael N- den selven (166)

No.21½- item noch een stuck lant bepaelt O- Jan de Mulder Z- den wegh W- Pauls Peumans N- Hendrick Coopmans (543)

No.4½- item noch een stuck lant bepaelt O- Hendrik oft Marie Fredrickx Z- eenen velt wegh W- Hendrick van Gorst N- den selven (347)

No.17- item noch een stuck lant bepaelt O- Jan de Mulder de molenbeecke W- Pauls Peumans N- de straet (743)

No.21- item noch een stuck lant bepaelt O- de Maese Z- Pauls Peumans W- den selven N- (350)

No.22[3]- item noch een stuck lant siet weyde bepaelt O- de Maese Z- Aelart van Dael W- en selven N- de beecke (131)

No.4(??)- item noch een weyde sijnde bepaelt O- de Maese Z- Gheerart van Dael W- Wouter in de Oree wey N- Aelaert van Dael (270)

No.23- item noch een weyde bepaelt O- Pieter Symons Z- den selven W- de straet N- Hendrick van Voorst (210)

No.25- item noch een morasachtige bempt sijnde bepaelt O- groot 3 morghen aentrent die water molen (166)

No.26- item noch 3 morghen gheleghen int broeck van Holt Bleerick aentrent het huys van mijnheer de Roy half bosch en half broeck staet te beplanten met elsen

No.27- item noch eenen noch eenen morghen bosch en broeck (tsanne ??) gheleghen tusschen Bree en Holt Bleerick staet te beplanten met elsen

Somma den hof aen lant 52 morgen: 128 roe(den) aen weyden 22 morghen



[1] RHCL Maastricht, Klooster Maria Weide te Venlo 14.D063, inv.nr. 412

[2] De aangegeven windrichtingen zijn afgekort naar O (oost); Z (suyt); W (weest); N (noort)

[3] No.24 op de kaart