Hiël lang geléje waas d’r ens ein jungske dae Bernlef hoot,
maar idderein neumde um gewoën Baerke. We môtte waal hiël wiëd truuk in d’n
tiëd, bijna ônveurstelbaar wiëd truuk. Vuul minse weite daor hielemaol niks
miër van, maar ik weit ut auk allein maar umdet Baerke ut mich zelf verteld haet.
Ut is presies 15.000 jaor geléje. Bliërick, Holt-Bliërick en d’n Bookend bevônde
zich op ut lets van de letste iëstiëd. Det speulde zich aaf tösse 100.000 en
10.000 jaor truuk. Of ze toen al niejaor vierde? We weite ut neet. Maar net wie noow woorte in de herfs de daag steeds korter, en de nachte alsmaar kalder. Ut waas iëstiëd, dus d’r ware toen hiële lange iëzige winters en vuuels te korte zomers.
Auk toen waas d'r unne langste nach, en sloog det unne kiër um. En waas d'r ein punt det de daag weer begôste te lenge. In ut opkômmende veurjaor veranderde ut smiltwater de Maas in ein wild en breid struimende
rivier met vuuel zietakke, die verwoestende spoare door ut landschap trokke en die
ut zand en de veurstein hoëg opgoëijde in as halve maone gebaoge heuvelrögge. De
zomers ware kort, en alles woord oëtbundig greun bezeijd met mos, allerlei krúje
en liëge struuek. Op de druuegere en hoëger gelaege stökke bleuijde de hei
prachtig paars. Wie ut water weer zakde bléve euveral groëte plasse water
achter in die Maas-èrm, de Maas-meanders. Idyllisch gelaege ônder langs die gebaoge heuvelrögge, lóge van die röstige waterplasse met
vuuel karpers en vaores. Zoeë ôntstônde d’r toen ut Brook, ut Saorbrook, de Wassum, de
Bookender koèle en ut Dubbroek. Al det greun en stilstaond water trok hôngerige en dorstige
biëster aan. Ge môt mich ech geluive, maar heej kraosde en struinde zoeë aaf en
toe echte mammoete, bizons en langhäörige neushoorns rônd. Maar ut ware toch
veural de paerd en hiël vuuel rendiere die me heej zoog. Op de hoëger gelaege
heuvels woënde kleine gruupkes minse, de Neanderthalers. Sôms bléve ze heej ein paar
jaor hange, sôms kwame d’r nieje femilies beej, sôms trokke ze in strenge winters
naor ut zúje. Smeis ware det ein paar femilies die beejein bescherming zôchte,
iddere femilie in zien eige tent. De minse laefde van wat ze in de natuur kôste
jage, en van wat ze in de boëtelôch verzamelde aan neut, eppelkes, paddesteul
en wörtelkes.zondag 18 december 2016
Niejaor in d'n iëstiëd
Hiël lang geléje waas d’r ens ein jungske dae Bernlef hoot,
maar idderein neumde um gewoën Baerke. We môtte waal hiël wiëd truuk in d’n
tiëd, bijna ônveurstelbaar wiëd truuk. Vuul minse weite daor hielemaol niks
miër van, maar ik weit ut auk allein maar umdet Baerke ut mich zelf verteld haet.
Ut is presies 15.000 jaor geléje. Bliërick, Holt-Bliërick en d’n Bookend bevônde
zich op ut lets van de letste iëstiëd. Det speulde zich aaf tösse 100.000 en
10.000 jaor truuk. Of ze toen al niejaor vierde? We weite ut neet. Maar net wie noow woorte in de herfs de daag steeds korter, en de nachte alsmaar kalder. Ut waas iëstiëd, dus d’r ware toen hiële lange iëzige winters en vuuels te korte zomers.
Auk toen waas d'r unne langste nach, en sloog det unne kiër um. En waas d'r ein punt det de daag weer begôste te lenge. In ut opkômmende veurjaor veranderde ut smiltwater de Maas in ein wild en breid struimende
rivier met vuuel zietakke, die verwoestende spoare door ut landschap trokke en die
ut zand en de veurstein hoëg opgoëijde in as halve maone gebaoge heuvelrögge. De
zomers ware kort, en alles woord oëtbundig greun bezeijd met mos, allerlei krúje
en liëge struuek. Op de druuegere en hoëger gelaege stökke bleuijde de hei
prachtig paars. Wie ut water weer zakde bléve euveral groëte plasse water
achter in die Maas-èrm, de Maas-meanders. Idyllisch gelaege ônder langs die gebaoge heuvelrögge, lóge van die röstige waterplasse met
vuuel karpers en vaores. Zoeë ôntstônde d’r toen ut Brook, ut Saorbrook, de Wassum, de
Bookender koèle en ut Dubbroek. Al det greun en stilstaond water trok hôngerige en dorstige
biëster aan. Ge môt mich ech geluive, maar heej kraosde en struinde zoeë aaf en
toe echte mammoete, bizons en langhäörige neushoorns rônd. Maar ut ware toch
veural de paerd en hiël vuuel rendiere die me heej zoog. Op de hoëger gelaege
heuvels woënde kleine gruupkes minse, de Neanderthalers. Sôms bléve ze heej ein paar
jaor hange, sôms kwame d’r nieje femilies beej, sôms trokke ze in strenge winters
naor ut zúje. Smeis ware det ein paar femilies die beejein bescherming zôchte,
iddere femilie in zien eige tent. De minse laefde van wat ze in de natuur kôste
jage, en van wat ze in de boëtelôch verzamelde aan neut, eppelkes, paddesteul
en wörtelkes.woensdag 7 december 2016
Kôm heej vetkedee . . ut gedich
Zoeë maar ein gedich, det in hiële lange zinne hiël in ut kort vertelt wie ut vruueger ging:
'Kôm heej vetkedee' leet noow beej de BRUNA op de Kloësterstraot in Bliërick en beej KOOPS op de Klaosstraot in Venlo.
zaterdag 12 november 2016
Trappedoelie
De daag
waere korter, ut boète speule speult zich steeds mier aaf in ut duuster. Ut
wuùrt ouk un stök kalder, d’n trui mót aan as we nao boète gaon en de zök waere
wat hoeëger opgetrokke. Ut wierikse en ut veurke-staeke beginne ouk alweer te
vervaele. D’n eine heilige kump en d’n andere verdwiènt óngemerk door de
achterdeur. Sintermerte mót plaats make veur Sinterklaos. In hoèze Tietelèr wuùrt
allewiels steeds dökker gespraoke euver kedootjes. En laot ik dao hielemaol gen
meujte met hebbe, ik wis ut waal. Dao heufde weej neet lang euver nao te dinke,
ik woel waal ein garazje en un paar uitekes. Ut lieske, nog aangevuld met ‘sloek en unne boekman’ loog al gedöldig
op te werme op de schouwmantel.
‘Zoeë zoeë, dich dinks det ut geld beej Sinterklaos op ziene alde rök greujt. Sinterklaos haet waal mièr kiendjes die gaer wat wille kriège. As dich det wils dan mós se waal erg braaf zien gewaes’, zag ózze pap. D’n toeën waas gezatte, veur wat hoord wat. As ik weer wat smaerig nao binne kwaam, of ein van mien zuskes aan de paerdestert had getrokke:
‘Jóng jóng toch, Sinterklaos schrief det allemaol op in zien book. Allein brave kiendjes kriège kedootjes, stoute kiendjes kómme beej Trappedoelie in de zak’, staokde mien vader de boel wat wiejer op.
‘Piet, maak dae jóng neet zoeë
schoow!’, verzachde
mien moder det weer ein bietje. Maar aohh jeij, det ièrste kinderlikke dilemma
sloog bijna um in un trauma. Tuurlik woel ik die garazje hiel gaer, tuurlik
woel ik daoveur waal ein bietje braaf zien. Maar die ings um beej Trappedoelie
in ziene trappelzak mei te mótte nao Spanje? Ik kós d’r potdomme neet van
slaope, en Sinterklaos waas nog lang neet in ós Blierick. Maar toch keek ik
saoves stiekem veur alle zekerheid ónder ut bed, of Trappedoelie mich al loog
op te wachte. Taegeswäördig vluug d’n tièd, maar vruùger deurde det allemaol
äörtelik lang. Maar eindelijk waas ut zoeë wiëd, op unne zóndaag middig kwaam
hae met de stoumboeët aan beej Sur Meuse. Vanaaf ut balkon van ut Raodhoès
sprook hae de kiendjes van Blierick toe. En verdomp, in zien ein hand ziene
golde staaf en in de andere zón diek book.
‘Det is det diek book waorin dae
alles haet opgeschreve’, fluusterde mien vriendje mich in de uurkes. Maar ik had mier oug veur
dae man met det gekleurde vaeremutske op ziene bums. Dae had in zien eine hand
ein roe van beejein gebónde wietskes. En met die ander stook hae steeds as
Sinterklaos ‘braaf’ zag, eine hièle
groeëte jutezak umhoeëg.
‘Dao passe weej waal in . . . ‘, zag
mien vriendje wat schaemel. Potnondedjuu, die paar wäördjes klónke nog lang nao.
Saoves loog ik in bed. We hadde beej d’n haard ózze schoon meuge zette. Det
verlanglieske met die garazje d’r duùdelik zichbaar in gezatte. Ós mam had d’r
nog ein wortel en un druuege sneej mik in gedaon.
‘Haej Tuut, toch neet miene mik veur
te visse . . .’, had
ózze pap nog geprotesteerd. Maar ik dóch allein aan Trappedoelie ziene
trappelzak. Op hand en veut de trap op en waal twieë kier ónder ut bed gekéke.
Nao unne zwaore nach waas ’s morges ut breefke weg en ouk de wortel en de sneej
mik veur ut paerd.
‘De hebs nog gelök gehad det hae de
schoon haet laote staon’, zag ózze pap. Wie we saoves wortelestamp krege
met braodwors, dóch ik in de vaerste verte neet det die wortel in miene schoon daorin
verwerk waas.
‘Zal Sinterklaos mien breefke met die
garazje hebbe met genaome?’, vroog ik ónder ut aete.
‘Det zit nog in wiej zek . . . ‘, zag
mien vader. De wortelestamp loog inens zwaor op de maag.
‘Wiej zek . . . dao passe weej waal in .
. .’, spoeëkde mich door de kop. En Trappedoelie flitsde steeds weer
veurbeej.
Zaoterdig
middig meuste we nao Ons Huis. Sinterklaos kwaam dao op bezeuk veur de kiendjes
van de buurtvereiniging. Weej móste daen daag wat vruùger in de kuùp. Ik
betrapde mich d’r op det ik gaar neet bliej waas. Stevig heel ik ós mam beej de
hand en ik bleef hiel dich beej eur. Beej Ons Huis móste we de trap op, we ware
gelökkig neet de ièrste. We zóchte ein plaetske erges in de midde. Ik schoóf
miene stool wat doeënder taege dae van ós mam aan. Alle kiendjes zóte met roèje
uurkes te wachte.
‘Sinterklaasje kom maar binnen met uw
knecht, want we zitten allemaal even recht’, meuste we zinge. En dao kwaam
hae binne. Ik weit neet mier wie hae d’r oèt zoog. Ik zoog allein det diek
book. En dao achteraan kwaam Trappedoelie met zien vaeremutske. Maar mien
uigskes vloge aafwisselend van die roe nao dae groeëte zak. Ik had ut neet mier.
As det maar goód geit, ut meug veur mich flot veurbeej zien.
‘Jantje Tietelèr, is die ook hier’, zaet Sinterklaos. Verberge achter ós
mam holp neet mier, vashalde ouk neet.
‘De mós beej Sinterklaos kómme’, zag
mien mam. Ut bäöke stónd mich doeënder beej as ut lache, en met loeëd in de
scheunkes leep ik nao veure.
‘Zo zo, eens kijken in het grote boek’,
zag Sinterklaos, en dae pallesaot naeve um rammelde met die roe en ziene zak.
‘Nou, dat valt best wel mee! Als je een
liedje kunt zingen voor Sinterklaas, komt het allemaal wel goed’, ging
Sinterklaos wiejer. Dae pallesaot naeve um leet teleurgesteld ziene roe en zak
met rös. En ik zóng in rap tempo:
‘Sinterklaasje bonne bonne bonne, gooi
wat in mijn lege lege tonne, gooi wat in mijn laarsje, dank u Sinterklaarsje’.
‘Nou, dat heb je best goed gedaan Jantje.
Ik denk dat Trappedoelie wel iets voor je heeft’, zei Sinterklaos en zweide
met ziene witte handschoon nao ziene knech. Dae haolde oèt ziene zak ein
kleurbukske en ein täötje sloek. Ik noom det kevieps aan en spoojde mich truuk nao
mam. God, wat was ik bliej det ut veurbeej waas.
Un paar daag
later zoog ut d’r aevel ein stök slechter oèt. We ware boète aan ut speule, en
d’r kwaam d’r eine vertelle det Sinterklaos in de Aloysiusschoeël op bezeuk
waas. We meuste d’r allemaol nao toe. Nouw, ik had d’r gaar genne zin in, maar
ik kós mich ouk neet veur mien vriendjes belachelik make. Dus lépe we nao schoeël.
De paort en de veurdeur stónde aope. Hiel vuùl kinder stónde in de hal van de
schoeël, en ik sloot achter aan. Wie ik op mien tieëne ging staon zoog ik wat
kleurige vaere bewaege. We móste ‘Sinterklaas
kapoentje’ zinge en allemaol op de grónd gaon zitte. En dao zoog ik um,
Sinterklaos zoót op eine groeëte praos en het hoofd der school, de Siem, heel
ziene golde staaf vas. Aan de andere kant stónd Trappedoelie met zien roe. Dae
groeëte jutezak loog slordig op de grónd. Sinterklaos begós te praevele euver
brave maar ouk stoute kiendjes. En as Sinterklaos ut euver brave kiendjes had,
dan knikde de Siem met ziene kale kop. Maar as Sinterklaos ut euver stoute
kiendjes had, dan bewoog dae pallesaot zien vaere op det kleurige mutske en
greep nao dae jutezak. Ut zweijt brook mich oèt, ik woel nao hoès maar ik
dörfde neet. Ik woel mich bewaege, maar ut waas net of ik verlamp waas, ik
bleef stokstièf zitte. Sinterklaos keek inens hiel treurig en bedreuf. Blièkbaar
waas d’r ein jungske hiel erg stout gewaas, d’r waas gen óntkómme mier aan. D’r
mós d’r eine mei nao Spanje. Want dae had neet goód nao zien elders geluusterd,
en vuùl erger nog. Dae had zien zuske aan de haor getrokke. Ik veulde de zweitdröppels
euver miene rök loupe.
‘Jantje Tietelèr, kom jij eens even
naar voren’, huurde
ik plotseling. Ik schrók mich kepot, alle ouge van de kinder kéke mich aan, de
Siem schödde met ziene kale kop. Trappedoelie leek inens waal unne reus en heel
dae trappelzak dreigend aope en umhoeëg. En ik dóch beej mich zelf ‘noow of noèits’. Ik spróng op en rende
wie unne gek de schoeël oèt. Zónder te kièke de Smeliënstraot door richting
Drieka. Dao kós ik achterum met de kortste waeg nao hoès. Maar halverwaege keek
ik um en dao kwaam Trappedoelie achter mich aan. Met dae zak gapend wièd aope.
Inens gebeurde iets verschrikkelijks. Ik probeerde te renne, maar kwaam genne
centimaeter van mien plaats. Wat ik ouk probeerde, ut lökde neet. Zeiknaat van
ut zweit en totaal verkramp van de doeëdsings. Ut einige wat ik nog kós, waas
hiel hard rópe ‘Maaaammmmmmm . . . . .’.
En oh jeij, inens veulde ik un hand aan miene schouwer, ik kneep de ouge stièf
toe en schrièuwde hiel hard ‘Nàèàèàèà . .
. . . .’.
Ik deej de ouge
aope en keek ós mam rech aan.
‘Wat is d’r toch met dich jòng?’, zag
ze hiel bezörg en hiel leef,
‘Maar jòng, de bis gans naat. Heb se
gedruimp?’.
‘Trappedoelie wild mich met néme in de
zak’, kreeg ik d’r met miene druuege kael hiel benépe oèt.
‘Maar jòng toch, de bis en bliefs gewoeën
heej beej ós’.
En effe later kreeg ik ein glaeske water te drinke en móch ik tösse mien vader
en moder in eur bed kroèpe.
‘Laot Trappedoelie noow maar kómme’,
dòch ik.
En noéits mier heb ik mich zoeë veilig geveuld.
woensdag 26 oktober 2016
Ut rômmelt aan de grens
Die van Grubbevors môste zelfs opdreije veur de koste! De grens wuuerd nog ens op ein figuratieve kaart (hadde we die nog maar) aangegaeve. En de grôndstökskes met zwarte titelkes ingeteikend. Auk de grenspäöl waere opniej in de grônd gehouwd. Ik had die gezichte van die van Grubbevors waal ens gaer gezeen, ut zal de vrindschap tösse de Heerlijkheden neet verbaeterd hebbe.
maandag 17 oktober 2016
Bestevader wet ut nog presies
Aan de Klaagmoor
Op enne moeëjen daag in 't veurjaor is 't in de alde paerdskoel aan de klaagmoor (net vur de brök) lekker zitte. Onger op det benkske veult me in 't zunke de noordewink, dae nag 'n bietje fris is, neet. Oeëme Baerke, dae dao zit, bekiek zich 't gewemel op de Maas ens, de op- en aafvarende schepe, 't gerammel van de treine op de brök, de auto's van de Venlose have aaf ónger de brök op d'n holtschop van Van Gasselt aan. De zón blink in de roète van de Nedinsco. Hae vergeliek det gezich van noow met det doe drek nao d'n oorlog. 't Begint d'r wir op te stale. Drek nao d'n oorlog waas 't net, aste nao de Venlose kank keeks, ofste 'n ald wièf in de mónk keeks. 't Is toch werm. Oeëme Baerke wuurt d'r lui van. 't Rouke wuurt hae ouk al muùg en daorum stik hae zien pièp maar in de tes. Hae geit zich nag ens gemekkelik zitte, duit de ouge zoeë half toe en geit 'n bietje moetse. En zoeë langzaam zuùt hae allerhangde gezichte in zienen droum. Hae zuùt de Pruùse det pontonbrökske inein fiesternölle, met eur lang pionierschöppe make ze de opvaart gelièk. Zien alde kammeräöj van doe - die noow al wir vuuël op Haoreskempke (ut alde kerkhaof) ligge te röste en 't mótte stelle zónger de schaduw van de alde Sint-Antoniuskerk - zitte beej um te boume. Wet höbbe ze die Pruùse verwins, wet krege ze zwens van eur wie ze nag aan 't winne ware. De wins is de vader van de gedachte en haop duit laeve. Jaomer genóg hóbbe de meiste d'rvan zien straf neet mièr meuge belaeve. Det hei eur nag ens good gedaon. Wir zuùt oeëme Baerke anger gezichte, de alde paerdskoel met zien gate en koele, det ald Maeske met zien vaerpónt, d'n Tegelsewaeg met zien buim toet aan de Havestraot, zoeëwet zónger huùs.
De kieks wies aan Staeveshuuske[1]. Op d'n Hamel taegeneuver de Blièrickse kerk steit zo'n ronk gebouwke, woeëveur 't deende en wie 't hoot is hae vergaete, det zónne rare naam hei. Op de Maas taegeneuver de kerk lik 't puntje van de kuùper, ennen alde visser, hoeëgerop zoeëwet taege de pasterie de zielverkuiper van Peskes Graad en nag 'n bietje hoeëgerop dae van Peusen Toeën, enne schipper. De Maas is lieëg en hae en dao zuùt hae 'n eilendje of kezelköpke oètstaeke. Det waas vruujer alle scheepvaart, behalve det d’raaf en toe ens enne stoumboeët van P.J.Berger oèt de stad door voor. Det waas zónnen alde raderboeët, dae zoeëwet baove euver 't water voor en flinke golve makde. Wet rende hae vruujer, wie hae nag klein waas, altièd herd nao de wal, want door d'n oploupende golfslaag bleve d'rbeej 't truukloupe wal ens klein viskes achter. Hae zuùt nag mièr wet ziene bestevader um vertelde van de Maas in zienen tièd, zoeëwet 'n hóngerd jaor truuk. Doe waas de Maas bevaarbaar, teminste vur de platte kaole-ake oèt Luik. Die kaole woorte vuuël heej gelos, d'r loge doe huip van de paerdskoel toet aan de Nak, en per ker wiejer 't lank ingewerk. Die ake of spitsbekke woorte met paerd nao Luik gesleip, stroumaaf góng 't van zelf, dök nag vuuël te hel, want in de Maas zoot vruujer, vur de kanalisatie, aardig stroum in. De alde lièn-drièvers kóste dao aardig van vertelle. Van aafrasteringe heie ze doe genne las, puntdraod waas d'r nag neet, de waeg naeve de Maas mós aope bliève.
‘Toeëntje, Toeëntje, dink aan God.’ Maar Toeëntje hei zich aan enne stroèk gegrepe en reep truuk:
‘Dink aan dien moder, ik hald mich aan de wietse vas.’ Met de stoumbuuët en de spaorwaeg is det allemaol verdwene, maar de aafstammelinge van die werkers en kaolelossers, met schöp en schörker, laeve nag in Blièrick. Bestevader praotde dao van broeëd, spek en jenever. Dao waas d'r enne, Kónraad hoot hae, femièliename woorte neet genump, dae mós ens 's nachs op zó'n scheep wach halde. De schipper brach um vur d'n aovend wet proviand vur de nach, 'n roggebroeëd van ach pónk, 'n pónk bótter en enne liter sjebouw. Kónraad waakde toet twelf oor, sneej zich 'n paar snitjes, smaerde ze en oot 't broeëd op toet aan de naam, dae d'r midden op stóng, en preufde d'r enne gas dröpkes baovenop. Zoeë waakde hae door en wie de schipper 's morges um 'n oor of ach truukkwaam en zag:
‘Kónraad, zulle we maar ens 'n snitje aete?’, antwaordde Kónraad:
‘Ut broeëd is op.’
‘En de bótter?’ Kónraad, hièl druuëg, want hae zag noeëit vuuël:
‘Op.’
‘Den laot ós maar ens ennen borrel drinke’, zag de schipper.
‘Ouk op.’ Of dae schipper, det ware vuuël Wale, ouk van sakkerju gedaon haet en of hae Kónraad nag dökker haet laote wake?
Opens woort oeëme Baerke wakker, doordet um emus aansteet en weg ware die alde veterane: Gröbbes Lewie, Haores Pauw, Levrinse Koeëb[2], Lange Graten Doeërus, de schippersherberge en de kaolesjouwers. Hae zoog wir de lange sleipe van noow euver de Maas vare, huùrde 't klökske oèt de noeëdkerk en de Mariakerk aan d'n euverkank klimpe. Febrieke toète. 't Is middig! Hae staokde zich ièrs 'n piepke aan en góng doe nao moder. Smakelik aete!
donderdag 13 oktober 2016
Ut Nieborgs

De toenmalige eigenaers van de lepkes grônd, die twieëje iëuwe truuk same ‘op het Nieuw Borch’ vormde:
PS: wilt ge de plaetjes groëter zeèn? Effe d'r op klikke!
maandag 19 september 2016
Ut dörp
Ik gaon vandaag met ôs mam
naor ut dörp. De Bliërickse minse hadde altiëd unne hechte werme band met ut
dörp. As ze naor ut dörp ginge, dan waas d’r wat biezônders. Jao, want slegter Giele
woënde gewoën beej ôs op d’n hook, ôzze pap haolde gewoën zien sigrette op d’n andere
hook beej vrouw Ammerlaan. Veur ein ôns kiës, un stök zeip, gekleurde hagel of
un fleske maggie steurde ôs mam mich gewoën naor Zus Hendriks. Maar veur ein
paar niej schoôn of niej kleijer met de Paose, dan ginge we altiëd naor ut dörp.
Ik woord zelfs met ut washendje gewasse en môs schoën zök aan as we beej
Wolters-van Dijk nieje schoôn haolde. Nog un ech kópere belke rinkelde as de
deur aope ging. We kwame in unne moëije groëte dônkere winkel op de
Pontanusstraot, d’r stônde wat steul op un riejke, ôs mam en ik kóze d’r
twieëje oët in de midde. Dan kwaam d’r un vruiwke, die ging veur ôs op unne
hokker zitte met zôn schuuen plenkske aan de veurkant. Waor se de veut op môs
zette.‘Ôzze Jan haet un paar niej schoôn nuuedig!’, zaet mam. Jao zeg, die is klook, det waas nogal wiedes. As ik ôs mam waas gewaes, had ik gevraog: ‘Heb geej auk vèrkes-hèrses?’. Det vruiwke deej mich unne schoôn oët, en bekeek dae ens goôd rôndum. Ik zeen ze dinke ‘det woord aevel hoëg tiëd’. En ik wis metein waorum det ik schoën zök had môtte aantrekke.
‘Ik dink dat hae waal maot 36 kin hebbe’, zag det vruiwke, ’kôm maar efkes met jungske’. En ik môs achterin de winkel op ein plank gaon staon met allemaol ciëferkes. Ik hômpelde op eine zok en eine schoôn truuk naor mam.
‘Mäötje 36, zjuus wat ik dôch’, zag det vruiwke, ‘zal ens kiëke wat we hebbe’. En ze verdween achter ein gerdiën en kwaam effe later truuk met dreej witte doëze. Nao ein paar kiër passe, ‘gangk d’r ens op staon jông’, effe kniëpe in de neuze of d’r nog ruuemte waas um te greuije, en natuurlik kiëke op de ziejkant van de doës wat ze kosde, woord de koup geslaote. We woorte altiëd keurig geholpe beej Wolters-van Dijk. Sôms ging ut gans anders. Veur ein nieje bôks môste we naor Baerde-Trienekes, as ut te lang deurde met oëtzeuke kwaam d’n dieke van Baerde zich zelf d’r met bemeuije. Wat waas det unne akelige mins met zien sigaar in die moel. As de bôks wat langk waas, dan trok hae ze mich op wies tot ze mich piën deej aan mien eijertäötje. Waas ze te kort dan trok hae mich aan de piëpe zoeë det ze mich bijna van de kônt veel. En waas ze te wiëd dan kneep hae ze mich achter miene rök hiël gemein beejein. ‘Wat unne vervaelende rotvent’, zag ik taege ôs mam. ‘Sssstt . .’, fluuesterde ze en heel de wiësvinger veur de mônd, ‘det meug se neet zegge, maar geliëk heb se’. En tot op d’n daag van vandaag heb ik d’r noëijt wat gekoch.
vrijdag 12 augustus 2016
Nog gen broëlof
Unne zoon
van de schoëne Venlona en unne zoon van d'n alde Blariacus héle ut nog hiël netjes en vochte un
ludieke waordewisseling oët op ut ind van 1909 in de Nieuwe Venlosche Courant. Haopelik vind geej dees twiëje ingezônde
stökke net zoeë leuk um te laeze as ik:























