De daag waere korter, ut boète speule speult zich steeds mier aaf in ut duuster. Ut wuùrt ouk un stök kalder, d’n trui mót aan as we nao boète gaon en de zök waere wat hoeëger opgetrokke. Ut wierikse en ut veurke-staeke beginne ouk alweer te vervaele. D’n eine heilige kump en d’n andere verdwiènt óngemerk door de achterdeur. Sintermerte mót plaats make veur Sinterklaos. In hoèze Tietelèr wuùrt allewiels steeds dökker gespraoke euver kedootjes. En laot ik dao hielemaol gen meujte met hebbe, ik wis ut waal. Dao heufde weej neet lang euver nao te dinke, ik woel waal ein garazje en un paar uitekes. Ut lieske, nog aangevuld met ‘sloek en unne boekman’ loog al gedöldig op te werme op de schouwmantel.
‘Zoeë zoeë, dich dinks det ut geld beej Sinterklaos op ziene alde rök greujt. Sinterklaos haet waal mièr kiendjes die gaer wat wille kriège. As dich det wils dan mós se waal erg braaf zien gewaes’, zag ózze pap. D’n toeën waas gezatte, veur wat hoord wat. As ik weer wat smaerig nao binne kwaam, of ein van mien zuskes aan de paerdestert had getrokke:
‘Jóng jóng toch, Sinterklaos schrief det allemaol op in zien book. Allein brave kiendjes kriège kedootjes, stoute kiendjes kómme beej Trappedoelie in de zak’, staokde mien vader de boel wat wiejer op.
‘Piet, maak dae jóng neet zoeë schoow!’, verzachde mien moder det weer ein bietje. Maar aohh jeij, det ièrste kinderlikke dilemma sloog bijna um in un trauma. Tuurlik woel ik die garazje hiel gaer, tuurlik woel ik daoveur waal ein bietje braaf zien. Maar die ings um beej Trappedoelie in ziene trappelzak mei te mótte nao Spanje? Ik kós d’r potdomme neet van slaope, en Sinterklaos waas nog lang neet in ós Blierick. Maar toch keek ik saoves stiekem veur alle zekerheid ónder ut bed, of Trappedoelie mich al loog op te wachte. Taegeswäördig vluug d’n tièd, maar vruùger deurde det allemaol äörtelik lang. Maar eindelijk waas ut zoeë wiëd, op unne zóndaag middig kwaam hae met de stoumboeët aan beej Sur Meuse. Vanaaf ut balkon van ut Raodhoès sprook hae de kiendjes van Blierick toe. En verdomp, in zien ein hand ziene golde staaf en in de andere zón diek book.
‘Det is det diek book waorin dae alles haet opgeschreve’, fluusterde mien vriendje mich in de uurkes. Maar ik had mier oug veur dae man met det gekleurde vaeremutske op ziene bums. Dae had in zien eine hand ein roe van beejein gebónde wietskes. En met die ander stook hae steeds as Sinterklaos ‘braaf’ zag, eine hièle groeëte jutezak umhoeëg.
‘Dao passe weej waal in . . . ‘, zag mien vriendje wat schaemel. Potnondedjuu, die paar wäördjes klónke nog lang nao. Saoves loog ik in bed. We hadde beej d’n haard ózze schoon meuge zette. Det verlanglieske met die garazje d’r duùdelik zichbaar in gezatte. Ós mam had d’r nog ein wortel en un druuege sneej mik in gedaon.
‘Haej Tuut, toch neet miene mik veur te visse . . .’, had ózze pap nog geprotesteerd. Maar ik dóch allein aan Trappedoelie ziene trappelzak. Op hand en veut de trap op en waal twieë kier ónder ut bed gekéke. Nao unne zwaore nach waas ’s morges ut breefke weg en ouk de wortel en de sneej mik veur ut paerd.
‘De hebs nog gelök gehad det hae de schoon haet laote staon’, zag ózze pap. Wie we saoves wortelestamp krege met braodwors, dóch ik in de vaerste verte neet det die wortel in miene schoon daorin verwerk waas.
‘Zal Sinterklaos mien breefke met die garazje hebbe met genaome?’, vroog ik ónder ut aete.
‘Det zit nog in wiej zek . . . ‘, zag mien vader. De wortelestamp loog inens zwaor op de maag.
‘Wiej zek . . . dao passe weej waal in . . .’, spoeëkde mich door de kop. En Trappedoelie flitsde steeds weer veurbeej.
Zaoterdig middig meuste we nao Ons Huis. Sinterklaos kwaam dao op bezeuk veur de kiendjes van de buurtvereiniging. Weej móste daen daag wat vruùger in de kuùp. Ik betrapde mich d’r op det ik gaar neet bliej waas. Stevig heel ik ós mam beej de hand en ik bleef hiel dich beej eur. Beej Ons Huis móste we de trap op, we ware gelökkig neet de ièrste. We zóchte ein plaetske erges in de midde. Ik schoóf miene stool wat doeënder taege dae van ós mam aan. Alle kiendjes zóte met roèje uurkes te wachte.
‘Sinterklaasje kom maar binnen met uw knecht, want we zitten allemaal even recht’, meuste we zinge. En dao kwaam hae binne. Ik weit neet mier wie hae d’r oèt zoog. Ik zoog allein det diek book. En dao achteraan kwaam Trappedoelie met zien vaeremutske. Maar mien uigskes vloge aafwisselend van die roe nao dae groeëte zak. Ik had ut neet mier. As det maar goód geit, ut meug veur mich flot veurbeej zien.
‘Jantje Tietelèr, is die ook hier’, zaet Sinterklaos. Verberge achter ós mam holp neet mier, vashalde ouk neet.
‘De mós beej Sinterklaos kómme’, zag mien mam. Ut bäöke stónd mich doeënder beej as ut lache, en met loeëd in de scheunkes leep ik nao veure.
‘Zo zo, eens kijken in het grote boek’, zag Sinterklaos, en dae pallesaot naeve um rammelde met die roe en ziene zak.
‘Nou, dat valt best wel mee! Als je een liedje kunt zingen voor Sinterklaas, komt het allemaal wel goed’, ging Sinterklaos wiejer. Dae pallesaot naeve um leet teleurgesteld ziene roe en zak met rös. En ik zóng in rap tempo:
‘Sinterklaasje bonne bonne bonne, gooi wat in mijn lege lege tonne, gooi wat in mijn laarsje, dank u Sinterklaarsje’.
‘Nou, dat heb je best goed gedaan Jantje. Ik denk dat Trappedoelie wel iets voor je heeft’, zei Sinterklaos en zweide met ziene witte handschoon nao ziene knech. Dae haolde oèt ziene zak ein kleurbukske en ein täötje sloek. Ik noom det kevieps aan en spoojde mich truuk nao mam. God, wat was ik bliej det ut veurbeej waas.
Un paar daag later zoog ut d’r aevel ein stök slechter oèt. We ware boète aan ut speule, en d’r kwaam d’r eine vertelle det Sinterklaos in de Aloysiusschoeël op bezeuk waas. We meuste d’r allemaol nao toe. Nouw, ik had d’r gaar genne zin in, maar ik kós mich ouk neet veur mien vriendjes belachelik make. Dus lépe we nao schoeël. De paort en de veurdeur stónde aope. Hiel vuùl kinder stónde in de hal van de schoeël, en ik sloot achter aan. Wie ik op mien tieëne ging staon zoog ik wat kleurige vaere bewaege. We móste ‘Sinterklaas kapoentje’ zinge en allemaol op de grónd gaon zitte. En dao zoog ik um, Sinterklaos zoót op eine groeëte praos en het hoofd der school, de Siem, heel ziene golde staaf vas. Aan de andere kant stónd Trappedoelie met zien roe. Dae groeëte jutezak loog slordig op de grónd. Sinterklaos begós te praevele euver brave maar ouk stoute kiendjes. En as Sinterklaos ut euver brave kiendjes had, dan knikde de Siem met ziene kale kop. Maar as Sinterklaos ut euver stoute kiendjes had, dan bewoog dae pallesaot zien vaere op det kleurige mutske en greep nao dae jutezak. Ut zweijt brook mich oèt, ik woel nao hoès maar ik dörfde neet. Ik woel mich bewaege, maar ut waas net of ik verlamp waas, ik bleef stokstièf zitte. Sinterklaos keek inens hiel treurig en bedreuf. Blièkbaar waas d’r ein jungske hiel erg stout gewaas, d’r waas gen óntkómme mier aan. D’r mós d’r eine mei nao Spanje. Want dae had neet goód nao zien elders geluusterd, en vuùl erger nog. Dae had zien zuske aan de haor getrokke. Ik veulde de zweitdröppels euver miene rök loupe.
‘Jantje Tietelèr, kom jij eens even naar voren’, huurde ik plotseling. Ik schrók mich kepot, alle ouge van de kinder kéke mich aan, de Siem schödde met ziene kale kop. Trappedoelie leek inens waal unne reus en heel dae trappelzak dreigend aope en umhoeëg. En ik dóch beej mich zelf ‘noow of noèits’. Ik spróng op en rende wie unne gek de schoeël oèt. Zónder te kièke de Smeliënstraot door richting Drieka. Dao kós ik achterum met de kortste waeg nao hoès. Maar halverwaege keek ik um en dao kwaam Trappedoelie achter mich aan. Met dae zak gapend wièd aope. Inens gebeurde iets verschrikkelijks. Ik probeerde te renne, maar kwaam genne centimaeter van mien plaats. Wat ik ouk probeerde, ut lökde neet. Zeiknaat van ut zweit en totaal verkramp van de doeëdsings. Ut einige wat ik nog kós, waas hiel hard rópe ‘Maaaammmmmmm . . . . .’. En oh jeij, inens veulde ik un hand aan miene schouwer, ik kneep de ouge stièf toe en schrièuwde hiel hard ‘Nàèàèàèà . . . . . .’.
Ik deej de ouge aope en keek ós mam rech aan.
‘Wat is d’r toch met dich jòng?’, zag ze hiel bezörg en hiel leef,
‘Maar jòng, de bis gans naat. Heb se gedruimp?’.
‘Trappedoelie wild mich met néme in de zak’, kreeg ik d’r met miene druuege kael hiel benépe oèt.
‘Maar jòng toch, de bis en bliefs gewoeën heej beej ós’.
En effe later kreeg ik ein glaeske water te drinke en móch ik tösse mien vader en moder in eur bed kroèpe.
‘Laot Trappedoelie noow maar kómme’, dòch ik.
En noéits mier heb ik mich zoeë veilig geveuld.





