Ónderwaeges in Blierick

 

[1]

Veur mich is det noeits un probleem, ik vind miene waeg waal in Blierick. Maar ik zit waal ens te mièmere wie det hièl vruùger waas. Noow woeëne we heej met zón 28.000 minse maar oeits ware det d’r maar un hempelke. Laote we zón 10.000 jaor truuk in d’n tièd gaon nao de letsten ièstièd. De Maas zóch slingerend ziene waeg door ut landschap en zat zand, leim en keezel aaf op d’n Blierickse kant. De spaore zièn d’r nag duùdelik, óndanks det alles is volgebouwd.
Want as we Hou-Blierick nadere vanaaf Baolder zeen we dae hoeëgere wal beej d’n Hoverhaofwaeg met de Blierickse berg op d’n achtergrónd. Det is de oètluiper van ut Dubbroek, unnen alde Maasmeander. Met unne wièjen baog leep ut water van wat noow ut Dubbroek is nao de taegewäördige Maas beej de watermeule. Op dae vruchbare aangespoelde grónd woorte op dae hoeëge wal de ierste boerderieje gebouwd zoe-as Moutzhaof, Brookerhaof, Hoverhaof en Zalzershaof.

As we Blierick vanoèt ut weste benadere leet dao met unne wiejen baog ut Koelbroek dae d’n Bookend as ut ware um-ermp. Ut is noow nog altièd un moerassig gebied en vruùger woort heej zelfs gevis. Op wat aafstand maar met daezelfde wiejen baog leet unne twieëde wat lieëgere wal. Dae volg zón bietje de Heymansstraot, en verdomp, ouk heej woorte de ierste boerderieje gebouwd as Mulkeshaof, Maossenhaof, Bookenderhaof, Egelbos, Laorbrook, Baesdónck en Groeët Boller.
As we Blierick nadere vanoèt de noordkant dan stuitde we op ut Ubrook. Helaas kinne we allein op hièle alde kaarte heej nog wat van truuk vinde. Maar Blierick wuùrt vanaaf dae letsten ièstièd umslaote door die dreej Maasmeanders. Maar ouk dao binne vinde we nog spaore, wat te dinke van ut Tuindorp. Eigelik begint dae wal as we beej de watermeule umhoeëg gaon beej de Romeinewaeg. We volge de wal as we d’n Baoldersewaeg euverstaeke euver de Vliegekampstraot en de Ruysstraot. Heej loge vruùger de twieë windmeules: de Goofersmeule en de Antoniusmeule. En windmeules woorte altièd op ein zoeë hoeëg meugelik punt gebouwd! We volge de wal euver de Henrick van Veldekestraot nao ut tuindorp. Wao de Burgemeister Clercxstraot oètkump op ut Niejborgs waas unne scherpen baog in de wal waordoor d’r keezel woort aafgezatte. En dao loog dan ouk de alde keezelkoel.
De Pontanusstraot woort vruuger de Hoeëgstraot geneump die doorleep op de Laan, en de naam zaet ut al: die loog hoeëger as de res. En ouk heej vinde we reste van boerderieje van zón doèzend jaor geleeje. Dit zien maar un paar, maar waal belangrièke, veurbeelde die aangaeve det ós Blierick neet zoeë plat waas en is, as we meschiens waal dinke.

Taegeswäördig vorme de A73 en de A2 de same snelste waeg um door ós Limburg te reize. Maar wies de negentieënde ieuw waas det toch ech de Maas. We weite det de Romeine de Maas al aafzakde met holtere scheepe die met paerd euver ut water woorte getrokke. Naeve de Maas aan d’n Blierickse kant leep ut liènpaad. Eigenaere van de grónd ware verplich um dae paad good te ónderhalde zoeë det de lièndrièvers óngestoord d’r euverhaer kóste met eur paerd. Zièr waarschienlik waas de alde Staay al in de Romeinsen tièd un halteplaats veur die ierste Maaschippers.

Maar d’n aldste Romeinse waeg leep wat hoeëger door Blierick. Bekind is det de Romeine altièd ziej-dekking zóchte veur eur troepe en poswages. En zoeë zien d’r spaore gevónde ónder langs dae wat ièrder geneumde wal. Te beginne beej de Watermeule umhoeëg en beej de Romeinewaeg leete ze de wal links ligge. We volge de Romeinse waeg as we d’n Baoldersewaeg euverstaeke en gaon wiejer euver de Vliegekampstraot en de Ruysstraot. We vervolge ózze waeg ónder langs de Henrick van Veldekestraot nao ut tuindorp. Wao de Burgemeister Clercxstraot oètkump op ut Niejborgs waas unne scherpen baog beej de keezelkoel. Ein bietje truuk op ut Niejborgs passeere we un carrée van huuskes. D’r ligge nog un paar van die witte huuskes. Meugelik, ik verzin ut zelf, loog in det veerkentje un Romeinse burgus, unne saort wachpos. Van heej oèt volge we de Nieborgstraot wiejer die vruuger de Holstraot woort geneump. Wie duudelik wille we ut hebbe. Op ut ind van ut Niejborgs leep de waeg nao ut Sint Anna-kepelke en efkes wiejer verlaote we Blierick richting Grubbevors.

[2]

We gaon noow same kièke wie de Blierickse luuj eure waeg vónde umstreeks 1610. Ut hempelke minse is intösse gegreujd nao zón 600 inwoeëners. We zitte midde in d’n tachtig-jäörige oorlog (1568-1648) dae neet óngemerk aan Blierick veurbeej ging. Maar det is weer un ander ónderwerp. Wao woeënde die minse toen eigelik? De Historische werkgroep haet det oeits veur ós oètgezóch. In d’n Bookend telle we 18 boerderieje, in Hou-Blierick 43 en in ut dörp zón 62 huùs en boerderieje. As we Blierick van baoven aaf bekièke vanoèt unnen helikopter dan zeen we duùdelik unne halve krans met waeg die allemaol oèt kómme beej ut alde Lambertuskerkske met ut mert-pleinke d’r veur. Vanoèt Baolder löp unne waeg die eindig beej ut kerkske. En ut zelfde gelt as we kómme vanoèt Hou-Blierick, Euverkaore, Breej, d’n Bookend, Saerum, Hors, Grubbevors, de Wielder en ut Ubrook. Alle lienkes op de alde plattegrónd loupe regelrech nao ut alde hert van Blierick op d’n hook van de Helling en de Laan. En eigelik is dao noeits wat aan veranderd. Nou ja, in daen tièd leepe de luuj idderen daag op en neer nao de kerk. Det is taegeswäördig neet mier. Alle mier dan 600 inwoeëners zièn dao geduip, de meiste in det kerkske getrouwd en allemaol begrave vanoèt det kleine Lambertuskerkske. En as d’r wat te doon waas in Blierick dan begós det altièd met un Heilige Mis. De mert die loog met zien twieë statige lindebuim vlak veur det kerkske. Alle festiviteite as de kermis, ut schutterfieës, processies of de vastelaovend die begóste of vónde plaats op de mert. Kóste we nog maar ens stiekem kièke wie det in 1610 toeging in det echte hert van Blierick.

Ouk in daen tièd ware d’r ouk al geitepaedjes wao door de regelrechte aafstand nao de kerk nog korter woort. Want waorum wiejer loupe as ut rechdoor door ut veld ouk kós. Vanoèt de Staay leep unne paad naeve de Maas nao ut dörp. De minse van ut Niejborgs sneeje de waeg aaf euver un smaal paedje wat noow de Urbanusstraot hit. Die van de Wieë ginge euver de Viejestraot, noow is det de Kloeësterstraot. Dae naam Viejestraot hoot zoeë umdet heej euver ut vieje nao de ‘gemeene’ weie naeve de Maas woort geleid. En dan hadde we ouk nog ut Schoeëlsträötje, noow de Sint Hubertusstraot. En naeve de Maas leep ieuwelank dae lienpaad wao euver de lièndrièvers gewoeën ónder langs de kerk veurbeej leepe. Um paerd te wissele of um zelf wat te aete ware d’r maar leefs dreej schipperherberge in Blierick. Ut Gièsehoes (wao noow det groeët griès appartementegebouw leet), Sur Meuse en de Staay. Wao is dae gojjen alden tièd gebleeve? Allein sur Meuse is d’r nog.

En wie kwame de luuj in Venlo zult ge óch aafvraoge. Nou, in daen tièd waas d’r gen brök. En van un kabelbaan euver de Maas woord neet nao gedóch. De belangrièkste verbinding waas met de vleegende brök euver de Maas beej de Staay. Twieë buuet ware met plenk aan elkaar gemak en door de roere met of taege de struiming van de Maas te dreie, dreeve die keurig energie-vreej nao d’n euverkant. Dees vleegende brök waas met un lange ketting aan de kop van de Wièrd vasgelag. De Blierickse boere brachte met paerd en ker eur produkte met dees vleegende brök nao de mert in Venlo. Dan waas d’r ouk nog un kleiner vaer beej Sur Meuse, allein veur de wat kleinere transporte. Maar ouk um de stad te umzeile!
D’n tachtig-jäörigen oorlog waas snoeihard veur Blierick, maar ós dörp loog d’r euverzichtelik beej. De minse wiste haos blindeling eure waeg te vinde. Maar is det altièd zoeë gewaes??

[3]

Vurrige kier zoge we det vanoèt ut dörp unne prachtige straolekrans un aantal straote alle kante op leepe, wao van de naam dök al aangoof wao haer die ginge. Ut ware de slaagaore van Blierick, waoreuver de Blierickse minse haer-en-truuk lépe of fietsde, en ut Bliericks hert deeje kloppe. De ein met de tas vol baodschappe, d’n andere met un stök in de hakke. As we van ut zuuje nao ut noorde met dreije kin ik ze zoeë opneume: de Romeinewaeg, Baoldersewaeg, d’n Breetse waeg, Withiërestraot, Bookender weg, ut Nieborgs, de Broekstraot, de Graaf van Loeënstraot, de Laan en de Staaywaeg. As ik det zoeë tot mich laot doordringe, had genne stadsplanoloog det baeter kinne bedinke. En inderdaad veur de gewieksde ónder ós, d’r is genne Venlosewaeg in Blierick. We ware wies 1940 eín gemeinte met Baolder en Bree. Hièl lang hadde die Venlose al met ein schuùns oug euver de Maas geloens um Blierick euver te néme, det waas eur normaal noeits gelök. Al vanaaf 1909 hadde we ós dao taege verzatte. Maar met hölp van de Pruusse waas ut Bliericks verzet gebraoke en hebbe ze ut toch spits gekrége, ut begin van ut ind van ós dörp.

Maar iers veur-aaf: ‘Ik bin unnen Blierickse en heb gaar gennen haekel aan Venlo’. Bin altièd op de joets gewaes in Venlo, bin mier as 15 jaor atletiek-kampioen van Venlo gewaes en galder alle Venlose vastelaovesleedjes mei oèt de kop. Maar 86 jaor geleeje is d’r wat verschrikkeliks gebeurd in Blierick. D’n oorlog waas kald vièf maond ónderwaeg wie Blierick ‘administratief’ ónder Venlo woord gevaeg. Det waas un geniepige streek, ut waas oorlog, die van Blierick kóste en dörfde neet langer mier te protesteere. Wat de rol van d’n burgemeister van Venlo ouk is gewaes (?) maar met unne pennestreek in den Haag waas Blierick in eine klap Venlo-Wes (!). Umdet d’r destièds maar leefs viertig döbbele straotname ware in Blierick en Venlo, meuste die in Blierick allemaol van naam verandere (!). Ouk de meiste hoèsnummers woorte umgedreid. Iers woord d’r genummerd vanaaf ut Raodhoès in Blierick, vanaaf oktober 1940 vanaaf ut Stadhoès in Venlo. Die iers op nummer ein van de Laan woeënde, krege noow ut hoeëgste hoèsnummer. Zón 11.000 Blierickse minse woorte ocherm door twieë man ‘vertaegewäördig’ in de raod. De ierste kier woorte ze vernederend verwelkómp met: ‘Dao kómme de boere‘. Det ware hièl vervaelende veurvalle. Blierick woort op un arrogante meneer gekleineerd.

Kint geej óch dan ouk de geveules en vernederinge van ós Blierickse elders en groeëtelders veurstelle (?). Neet allein de minse maar ouk de posbodes ware cómpleet de waeg kwièt in Blierick. Nog altièd zien d’r straote in Blierick die in de volksmónd euren alde naam hebbe gehalde zoeë-as de Broekstraot, ut Schoeëlsträötje of de Begiènegats. Ózze pap haet 40 jaor met volle euvergave in Venlo gewerk. Maar ik hoord’um dökker met miene ome Aatje verzuchte:
‘Det hadde ze noeits zoeë mótte doon, det had toch anders gekinne’.
‘Nae’, zag Aatje dan, ‘dao hebs se gelièk in Piet, die Venlose hebbe ós ut hert oètgerök en we hebbe d’r un rot gebit veur truuk gekrege’. En Aatje stapde op ziene Solex en pruttelde nao de stad um zich te gaon wasse in ut badhoès.

Venlo en Blierick zien geografisch met-ein verbónde, vandaag d’n daàg zelfs met veer brögke. En ik weit zeker, as dit 86 jaor geleeje op un andere meneer waas gebeurd (?). Dan ware de relaties van deze en d’n andere kant van de Majjem vuùl inniger gewaes en soepeler verloupe al die jaore. In algemeine zin beteikent de aanpassing van Venlo-Wes nao Blierick veur de meiste (jóngere) minse neet zoeë-vuùl. Maar un groeëte fout van 86 jaor geleeje wuùrt heej-met un bietje rech gebreid. Vannach druimde ik van ózze pap en van miene ome Aatje, ze zièn d'r al lang neet mier. Ze hadde ut in mienen druim euver die aanpassing van Venlo-Wes nao Blierick:
‘Wat duit mich det good’, zag ózze pap met traone in zien ouge.
‘Nou ja’, zag Aatje, ‘ik heb nog gen sorry gehuùrd. En ik haop det ze vanaaf noow det rotte gebit vervange en ós alde dörp weer in alde glorie herstelle en ós eige identiteit truuk gaeve’.

[4]

Ik kóm van de A73 aaf, nog efkes en ik bin d’r haos,
noow nog euver un paar van die rot rotondes gekraos.
‘Henriëtte-Roland-Holstlaan’, de navigatie kump hièl vraemp binne,
‘Henriëtte-Roland-Holstlaan’, wie hebbe ze ut oeits kinne verzinne. 

Maar we mótte nog effe. ‘Shakespearelaan, nao 200 maeter kièr-um’, klink al baeter,
maar ja, ik bin d’r haos, ouk det klop alweer van genne maeter.
Ut kin wat flotter want wie mich lets emus nao ós woeënlokatie vroog,
knikde dae begrièpend wie ik zag: ‘Dao wao ens de Knoepert loog’.

 Alderwetse name halde ós Blièrick un stök logischer beejein,
sóms loupe tösse al die vraemde schrièvers de regels oèterein.
En tösse al die vraemde buim zeen ik de gojje waeg neet mièr,
blièkbaar interesseerde det de bedinkers van dae kwats gen zièr.

 Ut Dellesträötje stelt niks veur, maar wie klein ut ouk is,
ouk det wuùrt door genne zeukende Blièrickse gemis.
Meschiens beej de Sint Hubertusstraot mótte we effe dinke,
want det is as Schoeëlsträötje bekinder in de oère bliève klinke.

 Ouk ut straotbeeld is door de modernen tièd opgeslörp,
leep ik vruùger euver de Laan ónder de buim richting dörp.
En meus ik op de mert die destièds moèje Kloeësterstraot in slaon,
tösse Koopal en ut pliessieburo woort mich de veurdeur al wagewièd aope gedaon.

 Ut waas as of we de hoèskamer van ós Blièrick binne kwame,
met allemaol bekinde name met sierlikke letters op de rame.
Mien vootstappe woorte inens door ut kloppe van mien hert begeleid,
un slordig kassa-bunke van Bol-de-Swart kwaam veurbeej geweid.

 Ik leep door en woord haos met mien ouge toe nao hoès gedrage,
van rechs rook ik Verbaan ziene vis in vluchtige windvlage.
Die lekkere bekkerslóch van Mercus kwaam van d’n andere kant,
toen veulde ik, heej pakde Blièrick mich beej de hand.

 Det is allemaol neet mièr en zeker gen frustratie,
maar met herkinbare straotname in ós navigatie.
Van wie ut vruùger hoot en wie d’r woort gesmoès,
kwaam ik toch met un wermer geveul weer thoès.

Genóg gedich, genóg nostalgie. Laot ik wiejer gaon met maar un paar losse serieuze opmerkinge. As ik oèt de stad Blierick inriej over de Burgemeister Gommansstraot (wat eigelik unne laan is) dan kóm ik op ut lets op un T-splitsing. Rechsaaf gaon we de Henriëtte Roland Holstlaan in, de Rie van Soest Jansbekenlaan had heej vertrouwder geklónke. Maar feitelijk gaon we gewoeën heej richting Groeët Boller en had dae waeg ouk hièl logisch de Groeët Bollerlaan mótte heit. Hae sluut euveriges naodloos aan beej de Groeët Bollerwaeg, toch?
As ik op die zelfde T-splitsing links aafslaon dan gaon we richting Hou-Blierick! Waorum neet de Hou-Bliericklaan in plaats van dae niks zeggende Shakespearelaan?? Maak ut veur doorgaonde waeg gewoeën logisch wao we op aan rieje.

Waorum is in de schrièfsterswièk ós bekinde Blierickse schrièfster Jo Nabben (1911-1988) vergaete. Waorum kreeg de Olympiër en waereldkampioen Mathieu Cordang (1869-1942) genne eige straotnaam. Waorum kriège Coy Koopal, Jules Vallen  of Chriet Titulaer nog gen eige sträötje. Un duùdelikke blinde vlek in de beleidsregels van ós gemeinte. Maar ja, weite die baeter?

Maar laot ik mien veer verhäölkes aafsloète met de meis opvallende misser! Kint geej unnen Blierickse waeg? Ik neet! Nae, neet de Blierickse berge-waeg. Maar gewoeën unnen Blierickse waeg, un Blierickse straot of zoeë maar un Bliericks paedje?? Det is d’r gewoeën e-weg neet!!
Idder ós umringend dörp, stad of gehuch haet zienen eige waeg. D’n Baoldersewaeg, d’n Breetse waeg, Sevenumse waeg, Horsterwaeg, Grubbenvorsterwaeg, Veldesewaeg, Venlosewaeg, Kaldenkerkerwaeg, Straolsewaeg, d’n Tegelsewaeg, jao zelfs d’n Bookender waeg.
Maar wao is daen Blierickse waeg??

Unne verschrikkelijke misser, un groeëte fout, un doeëdzund. Dao meuste ze zich in Blierick ens drök euver make. Want ónderwaeges in Blierick, det weite we noow waal.

Maar wie kómme we d’r???

 

Wie geit ut d’r mei?

Minse die krank zièn of die wat ónder de leeje hebbe herkinne dees vraog waal. In ut begin is ut nog niejs en as minse d’r nao vraoge, dan vertelde ik waal ens wat. Euver de ierste twieë jaor heb ik zelfs un book geschreeve. Ik heb d’r nog waal un paar ligge veur de liefhebber.

Maar geleidelik aan óntsteit um dich haer un saort gewinning. Oèt mich zelf vertel ik zoe-wie-zoeë niks mièr en as se d’r nao vraoge dan bespeur ik dök in eur ouge iets van: ‘Ik vraog ut oèt fetsoèn’. Maar d’r zièn ouk oètzónderinge. Det alsmaar kleiner waerend kringske um dich haer. Die bliève nog ech betrokke. En det is ouk good zoeë, want ut laeve geit door en we mótte bliève geneete van de moèje dinger zoe-lang ut deurt. En ik pas dao noow einmaol steeds minder in. Ik häök aaf in ut peletón.

Vurrige waek zaet emus taege mich: ‘De zuùs d’r good oèt!’. Ik schrik effe en zeg flot ‘Danke’, maar thoès kieks se toch ónwillekeurig in det speegel. Unne muùge oètgeblusde mins kiek mich aan. Ut velt neet mei.
Sinds kort doon ik ouk weer fysio.
Naeve mich aan zón martel-werktuùg zit unne alde sportkammeraod: ‘Ah Jan, wat löps dich slech?’. Ik twièfel maar in zónne fysio geis se neet dien ganse verhaol vertelle. Un enige wat ik zeg is: ‘Ja, neuropathie in de bein hè’. Ik zeen um schakele, want neuropathie is erges ut gevolg van. Zien gezich betrek en ik red (en leeg) de situatie met: ‘Maar veur de res is ut waal good’. En noow hebbe we idders kier effe kóntak en make we flauwe grappe wie we det vruùger ouk deeje.

Ik merk beej mich zelf det ik wat gehäöster waer. Bewus van ut feit det mien daag geteld zièn en dan geis se wat dinger um dich haer opruùme. De wils neet det dien leefste straks met diene rotzooi achter bliève. Ouk zièn d’r dinger euver de cultuurhistorie van Blierick die ik wil aafrónde. En det duis se noeits allein, dao hebs se sóms andere beej nuuedig. Ik heb al un paar kièr ut verwièt van deze-en-gene gekrege det ik gennen drök meus oplegke. Oei, det deej pièn, det hakde d’r behuùrlik in. Zoeë had ik det neet bedoeld. Die begrièpe neet des dich bezig bis met ut aafrónde van ut laeve wao zeej nog midde-in zitte.

Mien Marijke en ik loupe de deur plat in ut ziekehoès. Ze hebbe al zoeë dök blood beej mich geprik det ut steeds lestiger wuùrt um d’r wat oèt te kriège. Geregeld waer ik gecontroleerd of mien klierkes nog neet opzette. As ik vuul aafval of snachs koortsig bin, dan mót ik det melde. Ik vroog aan d’n dokter: ‘Wie lang heb ik nog?’. Hae keek Marijke aan en mómpelde: ‘Tösse ’n half en de tieën jaor!’.

Maar óndanks det gedeuns probere we d’r wat van te make, we kinne neet mièr zoeë vuul op de joets, maar bliève positief. Want ouk in de zomerdaàg met unne strakblauwen hemel hingk die dónkere wolk baove mich:
‘Nodaal T-folliculaire helper cel lymfoom, angio-immunoblastair type’.
Gewoeën in plat Bliericks: unne agressieve vorm van lymfekliergedeuns. Unne geniepige killer dae röstig wach op zien beurt.

Ik wil neet verras waere as det mónster strakkes zien tentakels oètspreit en zich invrit in mien lièf. Ik zal um neet met aope erm óntvange, maar ik wil d'r waal klaor veur zièn. Zoeë min meugelik rotzooi achterlaote en nemus un opdrach meigaeve veur 'as ik d'r neet mier bin'. Euverdaàg slaop ik dök en snachs lig ik wakker. Te plenne, te male en te dinke wat ik nog wil. Det kin ik neet naeve mich neerlegke en det wil ik ouk neet. Want noow kin ut nog en unne mins is langer doeëd as tot hae laef.

Dus as ge mich zeet of taege kómp, laot mich dan maar gewaere. Zeg mich neet wie ik d'r oèt zeen, zeg mich neet det ik wat raar loup of det ik dich achter de vaere zit. Zeg maar wat ge mich altièd al had wille zegke, noow kin ut nog.

Wie geit ut d’r mei? Geleidelik aan raak ik steeds mier opgeslaote in miene kop! 

De Witte Dame van het Gebroken Slot

Als we binnendoor over de Venloseweg (eigenlijk zou die Blerickse weg moeten heten) van Blerick naar Grubbenvorst fietsen, genieten we altijd van die idyllische weg, omzoomd met bomen. Rechts stroomt de Everlose beek en net voorbij de Slottermolen zien we aan de rechterkant op een kunstmatige heuvel de grillige restanten van het Gebroken Slot. Het is de passende benaming voor de ruïne van de oude burcht Grebben, die al eeuwenlang verwijst naar de zwaar verwoeste staat van de burcht.

Ik werd gegrepen door de geschiedenis van Grubbenvorst toen ik het overlijden op 23 oktober 1700 tegenkwam van mijn rechtstreekse voorvader Jacobus Peters. Pastoor Petrus van Neer schreef letterlijk: ‘23tia octobris (1700) Jacobus villicus in de Steegh mortuus inventus est in propria caruia ex Blerick redux’. Hij was pachter op de Steegh en werd dood aangetroffen in zijn eigen koets, op de terugweg van Blerick. En telkens als we over die mooie weg langs de Slottermolen fietsen, moet ik aan hem denken.

Steeds als ik omhoog kijk naar die treurige ruïne, moet ik ook steeds denken aan die sage van de Witte Dame. Zij schijnt ’s nachts bij volle heldere maan en grimmig jagende wind rond te dolen tussen de restanten van die oude motteburcht. In een zoektocht op internet kom je verschillende versies tegen. Ik probeer een paar historische feiten te verwerken in mijn eigen verhaal. Maar we gaan eerst terug naar de historie van de motteburcht Grebben.

De in vroeger tijden ommuurde vierkante of rechthoekige burcht bestond uit twee vleugels, een kleine binnenplaats en twee ronde hoektorens. Om overlast bij extreem hoge waterstanden tot een minimum te beperken was het kasteel gebouwd op een kunstmatig aangelegde heuvel op de westelijke oever van de Maas. Daarom is het kasteel te rangschikken onder het kasteeltype motte. De attente passant zal dat duidelijk herkennen, die dubbele bescherming tegen het hoge water en eventuele indringers. Met handkracht door de Grubbenvorster voorouders als een soort herendienst opgeworpen.
De naam Grebben wijst op een ligging nabij een holle weg. De naam Gebroken Slot zou afgeleid kunnen zijn van de aanduiding op de plattegrond voor (nooit uitgevoerde) herbouw uit 1623, waar sprake is van een 'wie man das gebrochen Schlos zu Gribben Vorst bauwen könte '

De allereerste vermelding van de burcht is in een leenaktenboek uit 1311. Willem van Millen draagt zijn huys Gribben als open huis op aan de graaf van Gelre. Hij bezat in 1308 de maastol van Grubbenvorst en Venlo. Zijn vader heette eveneens Willem en was reeds voor 1272 overleden. De burcht vererfde via zijn dochter Elisabeth aan de graven van den Bergh die het in 1386 verkochten aan Frederik van Wevelinghoven. Naderhand kwam het in 1645 aan Dirk Schenck van Nijdeggen en via vererving ging het over in de familie van Hoensbroeck. Sinds 2013 is de familie Van den Hombergh eigenaar van het Gebroken Slot en het bijbehorende landgoed.

Het kasteel werd twee maal verwoest. De eerste keer in 1511 door de Schotse troepen van Maximiliaan van Oostenrijk. De tweede keer in 1586 door de Spaanse troepen van de hertog van Parma. Sindsdien is het nooit meer herbouwd. De restanten van de twee torens werden in 1944 opgeblazen door de Duitsers, toen ze bij hun vertrek de stellingen opbliezen die ze in de motteburcht hadden opgesteld. Zoals eerder aangegeven staan nu alleen nog enkele brokstukken op de motteheuvel.

De sage van de Witte Dame van het Gebroken Slot vertelt het tragische verhaal van een ontrouwe dame, een vermoorde jonge ridder en een vloek die de dame dwingt om eeuwig als een witte gedaante rond te dwalen tussen de restanten van de ruïne.
De jonge ridder, die uit zijn land moest vluchten, vond onderdak in herberg ‘onder de Eyckelboom’ in Grubbenvorst. Al de eerste avond kreeg hij gevoelens voor Anna, de beeldschone dochter van herbergier Nylys ingen Eckelbom. Zij bracht hem zijn avondmaal en bleef even met hem praten. Haar blonde haren opgestoken, met een bescheiden wit hoofdkapje dat haar heldere blauwe ogen nog meer accentueerde. Ze raakten in gesprek en hadden duidelijk een klik. De jonge ridder besloot meteen om nog enkele dagen te blijven in de herberg. Hij raakte smoorverliefd maar wist niet dat Anna reeds verloofd was met een jonge man uit Lottum. Toch zag men hen samen regelmatig in het dorp wandelen en in de herberg zochten ze elkaar steeds op. Maar zoals dat gaat, werd er in het dorp geroddeld en ook zonder sociale media kreeg haar verloofde uit Lottum dat te horen. Hij kwam haar op ’n avond opzoeken, ze maakte samen een boottochtje en haar verloofde wilde nu wel graag weten hoe het zat. Ze peddelden samen langs de maasoever in de richting van het Gebroken Slot. Wat zij niet wisten, was dat de jonge ridder op dat moment een wandeling maakte langs de vermeende burcht van zijn verre voorouders.

In z’n gedachten mijmerend over zijn beeldschone Anna hoorde hij plotseling een zoetgevooisde stem vanuit een voorbij dobberend bootje. Het was de stem van zijn uitverkoren Anna die duidelijk hoorbaar tegen iemand zei:
‘Meen niet dat mijn hart aan deze vreemdeling toebehoort. Je weet dat ik slechts jou bemin’.
Het was alsof het hart van de jonge ridder brak omdat hij dacht het hart van Anna te hebben veroverd. Hij sprong naar voren en daagde haar verloofde uit voor een duel aan de voet van het Gebroken Slot. Maar de fijnzinnige jonge ridder moest het onderspit delven tegenover die krachtige boerenzoon. Hij werd door zijn rivaal neergeslagen en levensgevaarlijk verwond. Terwijl hij stierf, sprak de jonge ridder een zware vervloeking uit over het meisje. Hij vervloekte haar omdat haar bedrog zijn hart had gebroken. Nooit meer mocht zij rust vinden:
‘Wee, drievoudig wee! Gij zult geen rust meer vinden op deze aarde en ook nog na je dood zul je voor altijd aan deze ruïne gekluisterd blijven’.

De beeldschone Anna stierf drie dagen later aan hevige koorts. Vanaf die tijd moet zij ronddolen op het Gebroken Slot, jammerend om haar vermeende ontrouw. Wat er met haar verloofde gebeurde, vertelt de sage niet. Wel dat de vloek niet beperkt bleef tot het weeklagend ronddolen van de Witte Dame. Onder de inwoners ging lang het verhaal rond dat wie de Witte Dame tart, een zware prijs betaalt. Zo gaat het verhaal over een trotse boer die in de 20^ste eeuw blufte dat hij wel met die witte geest zou durven dansen, waarna hij de volgende ochtend dood in zijn bed werd aangetroffen. In de Tweede Wereldoorlog wordt een Duitse tank op een vreemde manier vernield, had de Witte Dame dit op haar geweten?

Zou ook de dood van mijn rechtstreekse voorvader Jacobus Peters op die avond van 23 oktober 1700 met de Witte Dame te maken hebben? Hij werd dood aangetroffen in zijn koets, op de terugweg van Blerick bij het passeren van het Gebroken Slot.

Maar ergens moet die sage ontstaan zijn. Het begint vaak met een klein bolletje garen en geleidelijk wordt het bolletje alsmaar groter. Daarmee werden de verhalen ook steeds sterker. Er moeten ooit voorvallen hebben plaatsgevonden, die dat eerste bolletje garen hebben gevormd. Ik heb er twee gevonden. Pastoor Nicolaus Nobelmans noteerde tussen 1638 en 1674 niet alleen maar de overlijdensdatums, maar maakte er vaak een heel verhaal van. Ik heb er twee uitgepikt, misschien laten ze bij jullie ook wat garen spinnen.

Grubbenvorst 06-04-1648; anno 1648, die sexto aprilis Jacobus antehac famulus op Barsdunck nunc vero miles in fortaelicio s. Michaelis p(ro)pe Venlonae ab Hollandis interceptus, circa ripam Mosae vulgo aen dij Vollmueler Beeck globo sclopeti inter scapulas a torso transuerberatus lethaliter est, quo dicto in laco, p(re)sentibus ad huc hostilibus copijs suum pectorum c(on)fessionem coram me deposuit, & sacramentus munitus Horstiens auectus 9 aprilis in d(omi)no obdormivit hic, post vulnus inflictum p(ro)prio motu legauit pauperibus nostris 80 florenos cuius a(n)i(m)a in pace requiescat.

Op 6 april 1648 werd Jacob – voorheen in dienst van de familie Barsdunck, maar destijds soldaat in de vesting Sint-Michiel bij Venlo en door de Nederlanders onderschept – dodelijk getroffen door een musketkogel die zijn borst doorboorde, vlak bij de oever van de Maas, op de plek die algemeen bekendstaat als aan de Vollmueler Beeck (watermolen). Daar, terwijl er nog vijandelijke troepen aanwezig waren, deed hij zijn biecht bij mij; gesterkt door de sacramenten werd hij naar Horst gebracht, waar hij op 9 april in de Heer ontsliep. Na het oplopen van de verwonding schonk hij uit eigen beweging 80 gulden aan onze armen. Moge zijn ziel in vrede rusten.

Grubbenvorst 16-01-1660 anno 1660 die decimo sexto januarij obijt in d(omi)no Borchardus Kiespenninck /: vir annorum 33 :/ ex vulnere pectorale a Francisco ab Arts in Lotthum inflicto, quo accepto supervixit a meredie diei subsequenti ad horam sextam matutinam bene p(er) pastorem Lotthumensem ad mortem felicem dispositus, requiescat in pace.

Op 16 januari 1660 overleed in de Heer Borchardus Kiespenninck, een man van 33 jaar. Hij bezweek aan een borstwond die hem was toegebracht door Franciscus van Aerts uit Lottum; na het oplopen van het letsel bleef hij nog in leven van het middaguur van de voorgaande dag tot zes uur de volgende ochtend, nadat hij door de pastoor van Lottum goed was voorbereid op een zalige dood. Moge hij in vrede rusten.

Tegenwoordig is het allemaal wat vriendelijker. De Witte Dame wordt nu als hoedster en beschermvrouwe van Grubbenvorst gezien. Mijn vrouw en ik fietsen door tot aan het pleintje waar eens de herberg ‘onder de Eyckelboom’ stond. Schuin tegenover ligt nu Hotel Restaurant ‘Boutiqe’ in de Witte Dame. We zoeken een plekje aan een tafeltje tegen de witte muur. Een vriendelijk en beeldschoon meisje met blonde opgestoken haren en helder blauwe ogen vraagt: ‘

Wat meug ut zièn’..

Un golde Festina-trio beej de fysio

Veer waeke truuk kreeg ik un nieje hertklep en vurrige waek moch ik beginne met therapie. Eindelijk, want ik had lang genóg op mien luij kónt gezaete. Allein al mien trainings-spulle te meuge aandoon, veulde al good. Handook en fleske water in un stóffe teske en ik waas d'r hielemaol klaor veur. Eigelik is boète traine al haos 70 jaor mien dingk, binne traine vind ik niks. Maar noow meus ik d'r aan gluive. Ik meldde mich same met mien vrouw in zón groeëte ruùmte vol met van die zwart-grièze ingewikkelde apparate. Rechs van ós snelwandelde unne euverdréve zónnebank-gebroènde jóng vol met plekplaetjes op unne loupband. Naeve um leep strak in ut zwart un klein aafgetraind maedje, zien paerdestertje bewoog mei op ut ritme van zien gehäösde peskes. Ik dóch metein hardop: 'Wie vuul moèjer en gezónder zuuj det zièn as die same boète ginge wandele, heuvelke op, heuvelke aaf in de Blierickse Berg?'.

'Aah Jan', huùr ik aan d’n andere kant. Dao zit emus van wièd in de 60 ermke te drökke op zón duuster apparaat. Potdomme, dae kin ik, hae slingert mich 35 jaor truuk in d'n tièd. De manne van Festina hadde un baeresterke ploog in de competitie. Met aafstand de allersterkste oeits. En dae noow ermke zit te drökke waas unne wat slome maar verdomde gojje atleet. Ózze op ein nao beste man op hoeëgspringe en ouk verdomde good op de 400 maeter. Aan werpnummers had-e unnen haekel. 'Werpe liek mich te vuul op werke', waas ein van zien gevleugelde oètspraoke. Ik goèjde hiel wat wiejer as um en as ik um perbeerde aan te spaore, kreeg ik te huùre: 'Dich hebs good lölle, dich hebs 10 jaor langer kinne traine!'. En det klopde ouk nog ens, want hae is van 1957 en ik van 1947. We wisselde ós medische gegaeves oèt en ik klóm in mien ierste apparaat. Meus d'r vièf doon en dan op alle vièf dreej series van vièf herhalinge. Intösse druimde ik euver dae geweldige competitie van de jaore 60/70. Un golde periode beej Festina.

Ik bin bezig aan mien letste marteling: ‘leg-presse’. Schuuns veur mich zeen ik unne hièlen alde mins zien ónderbein traine. Hae haet unne spierwitte wilde kop haor en unne dito groeëte wilde snor en dito winkbrauwe. Ik kós dae erges van en meus waal 65 jaor truuk in d’n tièd. Det waas ein van de veer 800 maeter loupers die in 1961 bróns haolde op de 4*800 maeter op de Nederlandse kampioenschappe. En hae waas d’n beste met de moèjste bewaeginge as un hinde. Prachtig um te zeen. Zien aldere broor waas nationale top met crosse en de langere aafstande. En dae had unne ónverzettelikke trainings-ièfer maar leep stampend en sloefend as un ald paerd. Maar zien jónger breurke trainde neet zoeë vuul en heel ut beej de 800 en 1500 maeter. In daen tièd waas d’r gen atletiekbaan en as klein menke trainde ik mei op de wandelpade van ut Julianapark. Zoeë kóste we tempo-traine op unne óndergrónd van sintels.

Dök moch ik sóndigs met um mei-rieje nao baanwedstriède in Nederland en Pruusses. Ik haolde iddere finale op welk ónderdeil dan ouk en genoot tösse-door van zien prestaties. Ik sprook um aan en lag mien hand op ziene schouwer. Mien herinneringe vloge truuk nao die golde tièje beej Festina. Nao mien vièf apparate zoot ik same met mien vrouw oèt te puffe beej un tas kóffie. Zwiègend dóch ik truuk op mien al 69-jäörige noeits ónderbraoke carrière as actieve atleet. En ónderwaeg nao hoès druimde ik um kómmend jaor die 70 vol te make.

Ik heb bewus de name van die golde Festina atlete verzwege, maar ze zuuje beej óch bekind mótte zièn.

Mienen daag kan neet mier kepot,
un golde Festina-trio beej de fysio.

Effe greeke

Ech waal un geweldig idee van die Venlose met eure greekbaer. Humor, nostalgie, kuns en historie in ein massief beeld gevange. Weej in Blierick mótte ut doon met twieë van die halve hiepe op de mèrt. En die liekene in de vaerste vaerte hielemaol nörges op. Op zien plat gezag: wie un tang op un verke.

Noow kóm ik zelf dus van Blierick en natuurlik hebbe weej dao ouk altièd waal wat te greeke. Laote we ens kièke zón 70 jaor geleeje beej ós thoès. Alleriers makde ós mam mich dökker oèt veur unne vraetbaer. Det waas haos iddere zaoterdig raak nao mien zoe-vuulste sneej verse witte mik van Hadje Tiètelaer met diek de bótter d’r op en wao de gekleurden hagelslaag van De Ruijter net op bleef ligke.

En as ik ózze pap te vuul aan ziene kop zanikde of ik mei moch gaon visse nao d'n Kaolentip, dan neum de hae mich unne greekbuul.
Noow leet Venlo aan d'n andere kant van de Majjem maar begrièp ge aevegood det ik effe ut spaor kwièt bin? Dae greekbaer vlook toch behuùrlik met mien eige ervaring, opvoeding en de taal van mien elders.
Wat unne baer is, det weite we waal. En unne buul is unne zak, meschiens symbolisch un pepeere täöt. En wat minder symbolisch unne vervaelende poepzak. Maar wao löp ut beej mich spaak?

Ós mam neumde mich unne vraetbaer en veur ózze pap waas ik unne greekbuul. Ut liek un bietje op mei-lifte met die Venlose, maar ik vind det die halve hiepe aan vervanging toe zièn.

Stone skimming

Ik loos det in Maaseik ut Belgisch-Nederlands kampioenschap Stone Skimming waas gehalde. Niejsgierig wie ik bin meus ik weite wat det waas. En wat dinks se?? Gewoeën op zien Bliericks gezag: schielvere!! Met platte steinkes zoe-wièd meugelik euver de Majjem ketse. Deje weej vruùger al as kleine blage. We zóchte wat platte stein en probeerde die nao de Venlose kant te ketse. Net wie Jaer en Sef op dae zónnige zaoterdigmiddig.

Ze leepe same zoeë doeën meugelik naeve de Maas zoe-det de scheunkes net neet naat woorte. Jaer schöpde taege unne stein en dae stuiterde eine kier op ut water! ‘Verroes’, zaet Sef, ‘we doon unne wedstrièd schielvere’.
En hae bukde zich en rapde unne rónde platte stein op en heel dae umhoeëg as of hae unne zeldzame diamant had gevónde. Jaer keek um wat lachend aan:
‘Dae? Det is genne schielverstein, det is unne mislökde pannekook’.
Ze meuste d’r allebei met lache maar ginge waal op zeuk nao zoeë vuul en zoeë plat meugelikke rónde stein. Die ieuwelank ware gesleepe en aan de kant gerold door ut Maaswater. D’r loge d’r genóg en effe later veele de korte bókse zoe-wat van eur kónt. De bókse-tesse vol met schielverstein. Jaer meus zien bóks ophalde en zag:

‘Welke regels spraeke we aaf?’.
‘Wae ziene stein de meiste kiere luuet ketse!’, zag Sef.
‘En ouk dae ut wietste kump. We perbere de Venlose kant te bómbardére’, zag Jaer.
‘En dae verluus?’.
‘Dae mót op de bloeëte veut nao hoès!’.
Jaer greuzelde. ‘As die platveut van dich dao maar taege kinne.’
Sef moch beginne. Hij pakde ziene ierste stein tösse doèm en wièsvinger, bukde zich wat veur-euver, haolde deep aom en leet ziene stein met unne sierlikke zwei euver ut water ketse.
Tik . . . .tik . . .tik . .tik . tik . . .
‘Vièf kier, hebs se det gezeen?’ Sef vergoot effe zien zwaore tesse en makde un sprungske. Hae kós nog net zien bóks redde.
‘Jao jao’, zag Jaer, ‘ik zoog des se zoe-wat in de Majjem kiepersde’.

Noow waas ut de beurt aan Jaer. Hae dreide met ziene gestrekde rechter erm wie hae det gezeen had beej hónkbal en beej cricket.
‘Let op breur, zoeë mós se det doon!’.
‘Zjoeppp’. Aoh jeij, de stein vloog linae-recta de Majjem in.
‘Eine kier’, kós Sef nog net oètbringe en barsde van ut lache, ‘sensationeel, met eine kets direk nao d’n baom’.
Jaer stónd d’r wat beteuterd beej te kièke en zoog zich al met bloeëte veut op hoès aan gaon. Maar hae herpakde zich:
‘Det waas um te perbére’, mómpelde Jaer.

De tesse rakde laeg en Sef stónd nog altièd veur. Jaer begós nog fanatieker te zeuke nao dae ultieme stein:
‘Heej veul ens, zoeë glad wie un stökske zeip’. Sef knikde wat benépe en Jaer zat aan:
Tik . . . . . . . .tik . . . . . . tik . . . . . tik . . . .tik . . .tik . .tik...
‘Zeve kier!’ schrieëwde hae. ‘Ik lig ierste! Ik waer de kampioen!’.
Hae spróng op en gleej oèt euver die gladde maaskeie. Achtereuver dónderde hae met zien kónt met unne ‘ploens . . ‘ in ut water.
‘Helluppp . . . ‘, schrieëwde Jaer en Sef barsde ut oèt van ut lache. Un bietje wiejer zoot unne aldere mins röstig te visse en dae schrók van ut kabaal van die twieë sneuzels.
‘Maar jónges’, zag hae hiel druueg, ‘ik vis heej al dertig jaor, maar geej ziet de ierste twieë die mier leweit make dan de aende’.
As of ze ut begrepe hadde, begóste un paar niejsgierige aendjes te kwake en makde zich oèt de struùk.
Jaer schravelde zeiknaat oèt ut water en ut spelke schielvere waas aafgeloupe. Die zeve kier van Jaer bleek de hoeëgste score.
‘En det beteikent?’, zag Jaer hiel häöskes en schödde metein dao nao ziene nog druuege kop, ‘laot die bloeëte veut maar zitte Sef’.

Effe later zote ze same op te druuege op un benkske naeve de Staaiwaeg en keke oèt euver die altièd moèje moder Maas.
‘Wets se’, zaet Jaer, ‘volgende waek neem ik miene getrainde super-schielver-stein mei’.
‘Wat zaes se? Unne stein wao se met geoefend haes?’.
Sef verslikde zich haos van ut lache. Want örges midde in de Majjem loog dae perfekte platte schielverstein. Te wachte op unne volgende nog maffere wedstrièd.

En astebleef: Stone Skimming!! Laote we ut bieësje gewoeën beej de Blierickse naam neume: Schielverstein!!

Un niej klepke

De letste daag meus ik un paar kier dinke aan wat Neil Armstrong zei wie dae ziene ierste stap op de maon makde in 1969: ‘That's one small step for man, one giant leap for mankind’. En ik zoog det veur mien hertklepke dan andersum: ‘Veur de waereld um mich haer beteikent zón klepke niks, maar veur mich beteikent det de hièle waereld’. Vurrige waek vrièdig waas ik in Eindhove ein van de vièf gelökkige die un nieje hertklep kreeg. Miene cardioloog zag det d’r allein in dit ziekehoès zón 500 minse per jaor un nieje klep krege. En de wachlièste ware langk, mier vraog dan capaciteit.

Veur mich begós de lange waeg in juni 2022, ik waas gauw muùg, had vóch in de bein en miene hoèsarts huùrde unne ruis op ut hert en steurde mich door nao de cardioloog. Mien alder zuske had mich al gewaarschuwd: ‘Pas maar op, as se dich in ut vizier hebbe dan vinde die van alles en laote neet mier los’. En beej mich waas det zier zeker ut geval. Iers woord ik anderhalf jaor (verkièrd) behandeld door de reumatoloog. Toen bleek det ik kanker had en kwaam ik in un alles verwoestend trajèk van chemo en immuno. Via de dermatoloog, neuroloog, reumatoloog en andere loge kwaam ik oèteindelik weer beej de cardioloog. En um un langk verhaol kort te make, vurrige waek waas ut zoe-wièd. Ik kós mich melde op zeve-hoeëg in Eindhove. Idderein um mich haer waas zenewechtiger as mich. Want un hertoperatie is neet niks, 1% geit de pièp oèt en 10% helt d’r wat aan euver. Maar ik wachde al zoeë lang op mien klepke, ik waas hièl óntspanne, eindelik ging ut gebeure. Altièd muùg zièn, nog gen 100 maeter kinne wandele, miene actieradius woort alsmaar kleiner. En ut ergste meschiens waal, ik sleipde mien vrouw met in miene élend.

We melde ós veur de inteek. Un allerleefste verpleegkundige had mich ut haemp van de bóks gevraog en alle sinjale stónde op greun, de volgenden daag um ach oor waas ik as ierste aan de beurt. Ik kreeg smorges um half ach zón greun jeske aan en van ónder niks. D’r woord alves un infuus aangelag en we ginge op paad. In de veurbereidingskamer loge d’r al elf te wachte op de slachbank, ik waas nummer twelf. Efkes euver ach kwaam un gans-in-greune anestesiste mich ophaole en stelde mich gerös. Ik zuuj allein un plaatselikke verdouving kriège en zuuj alles gaon metmake. Ik woord un enorm groeëte operatiezaal binne gereje en mien ritje stopde naeve de bekinde groeëte harde plank.
‘Kind-ge un bietje mei helpe?’ en hoppa schoof ik van mien zaachte bedje op die harde plank met twieë ziejplenkskes veur de erm. Dao kwame ze aan, zeve man / vrouw sterk tösse de apparate, de kleine, groeëte scherme en enorme lampe door. De anestesiste kwaam achter mich staon, streek euver mien mutske en vertelde wat d’r ging gebeure. Maar die mich kinne, weite det ik det allemaol waal tieën kier had gelaeze en doorgewerk. Ik zag taege eur:
‘Laot ze maar good eur werk doon, ik hald mich gans óntspanne en laot ut röstig euver mich haer kómme'.
‘Zoeë wille we ut hebbe’, zag de cardioloog en ging zien dingk doon. Mien rechterlies en rechter-ónder-erm woorte verdouf en veurzeen van ‘buuskes’ det ze baeter nao binne kóste. Intösse vroog de cardioloog of ik femielie van Chriet Titulaer waas. Och God, ouk det weer! En ik begós maar metein zónder de ónmisbare dia’s aan mien vertrouwde laezing euver Maasschippers en femilie Titulaer. Maar ik merkde al gauw det ze róndum mich haer met andere dinger bezig ware en heel wiejer de moel. Ut ging noow ech gebeure. Via de erm kwaam unne draod nao mien hert, det waas unne tièdelikke peesmeker. Toen woord de nieje klep via de lies in fases ingebrach. Beej iddere fase woord mien hert op hol gejaag. En toen hoord’ik:
Ik gaef um nog un stuuetje en dan zit-e good’.
Op un scherm naeve mich kós ik met kièke.
‘Hae krieg nog un extra stuuetje en dan zit-e perfek’, waas ut volgende kómmentaar. Blièkbaar waas ut klaor. De dräödjes woorte d’r oèt gehaold en de wundjes hiel stevig aafgedrök um slagaderlikke bloedinge te stoppe. Ik vroog aan de cardioloog of alles good was gegaon. Hae keek mich aan:
‘Alles ging prima, ut klepke zit perfek en duit zien werk’.
‘Danke dokter’, zag ik oèt de grónd van mien nieje hert.
‘Geej ouk bedank’, zag de cardioloog. En de anestesiste achter mich die de veurbeeje anderhalf oor allein maar op unne röstigen toeën alles van teks had veurzeen zag:
‘Zeker, ge heb óch veurbeeldig gedrage, we maken ut dök anders mei’, en ik veulde mich inens hièl gelökkig waere.

Ze brachte mich truuk nao de oètslaopkamer wao d’r un stök of tieën loge oèt te slaope. Heerlik, ik kreeg un water-ieske en luusterde tevreeje nao mien hert. Un oor later moch ik truuk nao de aafdeiling wao mien leefste vrouw en miene leefste zoon mich al stónde op te wachte. Ik veulde traone opkómme.