Wie geit ut d’r mei?

Minse die krank zièn of die wat ónder de leeje hebbe herkinne dees vraog waal. In ut begin is ut nog niejs en as minse d’r nao vraoge, dan vertelde ik waal ens wat. Euver de ierste twieë jaor heb ik zelfs un book geschreeve. Ik heb d’r nog waal un paar ligge veur de liefhebber.

Maar geleidelik aan óntsteit um dich haer un saort gewinning. Oèt mich zelf vertel ik zoe-wie-zoeë niks mièr en as se d’r nao vraoge dan bespeur ik dök in eur ouge iets van: ‘Ik vraog ut oèt fetsoèn’. Maar d’r zièn ouk oètzónderinge. Det alsmaar kleiner waerend kringske um dich haer. Die bliève nog ech betrokke. En det is ouk good zoeë, want ut laeve geit door en we mótte bliève geneete van de moèje dinger zoe-lang ut deurt. En ik pas dao noow einmaol steeds minder in. Ik häök aaf in ut peletón.

Vurrige waek zaet emus taege mich: ‘De zuùs d’r good oèt!’. Ik schrik effe en zeg flot ‘Danke’, maar thoès kieks se toch ónwillekeurig in det speegel. Unne muùge oètgeblusde mins kiek mich aan. Ut velt neet mei.
Sinds kort doon ik ouk weer fysio.
Naeve mich aan zón martel-werktuùg zit unne alde sportkammeraod: ‘Ah Jan, wat löps dich slech?’. Ik twièfel maar in zónne fysio geis se neet dien ganse verhaol vertelle. Un enige wat ik zeg is: ‘Ja, neuropathie in de bein hè’. Ik zeen um schakele, want neuropathie is erges ut gevolg van. Zien gezich betrek en ik red (en leeg) de situatie met: ‘Maar veur de res is ut waal good’. En noow hebbe we idders kier effe kóntak en make we flauwe grappe wie we det vruùger ouk deeje.

Ik merk beej mich zelf det ik wat gehäöster waer. Bewus van ut feit det mien daag geteld zièn en dan geis se wat dinger um dich haer opruùme. De wils neet det dien leefste straks met diene rotzooi achter bliève. Ouk zièn d’r dinger euver de cultuurhistorie van Blierick die ik wil aafrónde. En det duis se noeits allein, dao hebs se sóms andere beej nuuedig. Ik heb al un paar kièr ut verwièt van deze-en-gene gekrege det ik gennen drök meus oplegke. Oei, det deej pièn, det hakde d’r behuùrlik in. Zoeë had ik det neet bedoeld. Die begrièpe neet des dich bezig bis met ut aafrónde van ut laeve wao zeej nog midde-in zitte.

Mien Marijke en ik loupe de deur plat in ut ziekehoès. Ze hebbe al zoeë dök blood beej mich geprik det ut steeds lestiger wuùrt um d’r wat oèt te kriège. Geregeld waer ik gecontroleerd of mien klierkes nog neet opzette. As ik vuul aafval of snachs koortsig bin, dan mót ik det melde. Ik vroog aan d’n dokter: ‘Wie lang heb ik nog?’. Hae keek Marijke aan en mómpelde: ‘Tösse ’n half en de tieën jaor!’.

Maar óndanks det gedeuns probere we d’r wat van te make, we kinne neet mièr zoeë vuul op de joets, maar bliève positief. Want ouk in de zomerdaàg met unne strakblauwen hemel hingk die dónkere wolk baove mich:
‘Nodaal T-folliculaire helper cel lymfoom, angio-immunoblastair type’.
Gewoeën in plat Bliericks: unne agressieve vorm van lymfekliergedeuns. Unne geniepige killer dae röstig wach op zien beurt.

Ik wil neet verras waere as det mónster strakkes zien tentakels oètspreit en zich invrit in mien lièf. Ik zal um neet met aope erm óntvange, maar ik wil d'r waal klaor veur zièn. Zoeë min meugelik rotzooi achterlaote en nemus un opdrach meigaeve veur 'as ik d'r neet mier bin'. Euverdaàg slaop ik dök en snachs lig ik wakker. Te plenne, te male en te dinke wat ik nog wil. Det kin ik neet naeve mich neerlegke en det wil ik ouk neet. Want noow kin ut nog en unne mins is langer doeëd as tot hae laef.

Dus as ge mich zeet of taege kómp, laot mich dan maar gewaere. Zeg mich neet wie ik d'r oèt zeen, zeg mich neet det ik wat raar loup of det ik dich achter de vaere zit. Zeg maar wat ge mich altièd al had wille zegke, noow kin ut nog.

Wie geit ut d’r mei? Geleidelik aan raak ik steeds mier opgeslaote in miene kop!