Un golde Festina-trio beej de fysio

Veer waeke truuk kreeg ik un nieje hertklep en vurrige waek moch ik beginne met therapie. Eindelijk, want ik had lang genóg op mien luij kónt gezaete. Allein al mien trainings-spulle te meuge aandoon, veulde al good. Handook en fleske water in un stóffe teske en ik waas d'r hielemaol klaor veur. Eigelik is boète traine al haos 70 jaor mien dingk, binne traine vind ik niks. Maar noow meus ik d'r aan gluive. Ik meldde mich same met mien vrouw in zón groeëte ruùmte vol met van die zwart-grièze ingewikkelde apparate. Rechs van ós snelwandelde unne euverdréve zónnebank-gebroènde jóng vol met plekplaetjes op unne loupband. Naeve um leep strak in ut zwart un klein aafgetraind maedje, zien paerdestertje bewoog mei op ut ritme van zien gehäösde peskes. Ik dóch metein hardop: 'Wie vuul moèjer en gezónder zuuj det zièn as die same boète ginge wandele, heuvelke op, heuvelke aaf in de Blierickse Berg?'.

'Aah Jan', huùr ik aan d’n andere kant. Dao zit emus van wièd in de 60 ermke te drökke op zón duuster apparaat. Potdomme, dae kin ik, hae slingert mich 35 jaor truuk in d'n tièd. De manne van Festina hadde un baeresterke ploog in de competitie. Met aafstand de allersterkste oeits. En dae noow ermke zit te drökke waas unne wat slome maar verdomde gojje atleet. Ózze op ein nao beste man op hoeëgspringe en ouk verdomde good op de 400 maeter. Aan werpnummers had-e unnen haekel. 'Werpe liek mich te vuul op werke', waas ein van zien gevleugelde oètspraoke. Ik goèjde hiel wat wiejer as um en as ik um perbeerde aan te spaore, kreeg ik te huùre: 'Dich hebs good lölle, dich hebs 10 jaor langer kinne traine!'. En det klopde ouk nog ens, want hae is van 1957 en ik van 1947. We wisselde ós medische gegaeves oèt en ik klóm in mien ierste apparaat. Meus d'r vièf doon en dan op alle vièf dreej series van vièf herhalinge. Intösse druimde ik euver dae geweldige competitie van de jaore 60/70. Un golde periode beej Festina.

Ik bin bezig aan mien letste marteling: ‘leg-presse’. Schuuns veur mich zeen ik unne hièlen alde mins zien ónderbein traine. Hae haet unne spierwitte wilde kop haor en unne dito groeëte wilde snor en dito winkbrauwe. Ik kós dae erges van en meus waal 65 jaor truuk in d’n tièd. Det waas ein van de veer 800 maeter loupers die in 1961 bróns haolde op de 4*800 maeter op de Nederlandse kampioenschappe. En hae waas d’n beste met de moèjste bewaeginge as un hinde. Prachtig um te zeen. Zien aldere broor waas nationale top met crosse en de langere aafstande. En dae had unne ónverzettelikke trainings-ièfer maar leep stampend en sloefend as un ald paerd. Maar zien jónger breurke trainde neet zoeë vuul en heel ut beej de 800 en 1500 maeter. In daen tièd waas d’r gen atletiekbaan en as klein menke trainde ik mei op de wandelpade van ut Julianapark. Zoeë kóste we tempo-traine op unne óndergrónd van sintels.

Dök moch ik sóndigs met um mei-rieje nao baanwedstriède in Nederland en Pruusses. Ik haolde iddere finale op welk ónderdeil dan ouk en genoot tösse-door van zien prestaties. Ik sprook um aan en lag mien hand op ziene schouwer. Mien herinneringe vloge truuk nao die golde tièje beej Festina. Nao mien vièf apparate zoot ik same met mien vrouw oèt te puffe beej un tas kóffie. Zwiègend dóch ik truuk op mien al 69-jäörige noeits ónderbraoke carrière as actieve atleet. En ónderwaeg nao hoès druimde ik um kómmend jaor die 70 vol te make.

Ik heb bewus de name van die golde Festina atlete verzwege, maar ze zuuje beej óch bekind mótte zièn.

Mienen daag kan neet mier kepot,
un golde Festina-trio beej de fysio.