donderdag 21 mei 2020

Mien poeske

Van de waek zoog ik un jóngk meuderke wat zeuke tösse de struùk. Un kiendje van nao ik schat anderhalf jaor zoot te trappele in de kinderwage:
‘Fiepieeeee, fiepieeee . . .’, schrieuwde dae kleine of zien laeve d’r van aaf hóng.
‘Wao heb se um laote valle . . .’, vroog ut meuderke totaal euver de roèje en douwde gehäös idder graassprietje aan de kant. Ik meus lache want ik herkinde det van vruùger.

Ik zeen mich nag in de stad van d’n berg aafzeile met de fiets, ózze jóngste veur in ut kindersteulke. Inens strekde hae zich en keek achterum en mörmelde: 
‘Fiepieee . . .’. Ik trapde metein op de truuk-trap-rem want die had se in daen tièd nag.
‘Wao heb se dan dien fiepie laote valle’, vroog ik hièl häöskes want ik wis wat d’r noow ging kómme.
‘Dao’, zag-e, dreide zich in zien steulke en wees un stökske truuk berg-op. Och-de-God-nondedjuu dóch ik maar heel mich in en höfde um oèt zien stulke:
‘Wiès pap maar ens aan wao dien fiepke leet’.
‘Dao’, zag-e en drubelde d’n berg op en wees in de struùk. Ik zat miene fiets met unne trapper taege de stoeprand en leep achter um aan. Potverde-Godverde-nondedjuu dóch ik, ut ièrste wat ik zoog waas unnen dieke houp strónt van zónne tieglikke groeëte kielf.
‘Pap zuùt niks ligge, kóm maar, ut is neet erg, thoès krieg se unne nieje’. Maar det hads dich gedóch, det pakde neet good oèt, hae leep weer un stökske berg-aaf en stook allebei zien hendjes in de lóch.
‘Fiepieeeee, fiepieeee . . .’, schrieuwde miene kleine of zien laeve d’r van aaf hóng. Ik rakde behuùrlik in paniek en ging toch maar zeuke in die struùk tösse de keutels. Noow mót ge waal weite, weej hadde toen van die broène rubbere fopspene oèt eín stök. Beej langer gebroèk woorte die wat kort en plekkerig. Thoès kós se die good truuk vinde want ut leke waal kleine drölkes van un klein hundje. Dao vele die op, maar vind det maar ens heej truuk in dae wir-war van alle maote hóndestrónt variërend in de kleure leech- wies dónkerbroèn. Kledderdaats . . . huùr ik achter mich en zeen det miene fiets um is gesodemieterd en zich zoeë krangs wie meugelik op de straot haet gelag. Det kin d’r nag waal beej. Flot zet ik um weer rech-op en achter mich huùr ik:
‘Fiepieeeee, fiepieeee . . .’, och God, dao zal se ut hebbe. Dink se des se alles haes gehad, dao kump mien vrouw met un gezich op ónwaer d’n berg op geschraveld, met ózzen aldste achterop d’n draeger.
‘Wat is d’r noow weer gebeurd, scheet ens wat op want ik mót nao ut dameskoèr vanaovend’. Ik veul opkómme det dit neet good veur mien hert is.
‘Fiepieeeee, fiepieeee . . .’, rup dae kleine en ik zeuk op mien kneen wiejer tösse de struùk nao zón leechbroèn kutterke in de vorm van un fiepke.
Met: ‘Kin se dien jónge neet baeter in de gater halde’, goèit mien vrouw nag mièr aolie op ut veur. D’n aldste hingk vervaeld achterop d’n draeger en zaet:
‘Maham, ik heb hónger, gaon we nao hoès mam?’. Op det moment zeen en huùr ik efkes niks mièr. D’r knap iets in mich, ut leech geit oèt. Op de grónd ligge inens allein nag maar hónderde ónvindbare fiepkes, ik verlang nao morgevruùg det ik eindelik weer nao mien werk kin. Maar ik mót röstig bliève, anders wuùrt ut van kwaod-nag-erger.
‘Nouw, kump d’r nag wat van?’, zaet mien vrouw.
‘Pahap, ik heb hóngerrrrr . . . ‘, zanik mienen aldste.
‘Fiepieeeee, fiepieeee . . .’, rup dae kleine in un steeds hoeëgere toeën-saort. Ik haol hièl deep aom en pak um op mienen erm. Det menke wet ouk neet baeter, de träönkes rolle euver de wengskes en ik fluuster zachjes in zien uurke:
‘As se stil bis krieg se thoès un ieske van pap’.
‘Ieske . . ?’, en inens is ut stil en efkes later zeile we met veer man wiejer d’n berg aaf truuk nao hoès.
‘Ieskuh . . ieskuh . . ‘, rup emus hièl bliej.

We ware met dae Corona lang neet mièr beej mien aldste zuske op bezeuk gewaes. We hadde det hièl erg gemis. Aafgeloupe zóndig vónde we det ut eindelik maar weer kós. We ware alledreej zoeë bliej wie unne gek det we mekaar weer kóste zeen en spraeke. Marijke ging in de keuke um veur ós kóffie te zette. Mien zuske en ik hadde ut wie smeis euver vruùger. 
‘Taegeswäördig hebbe kinder allemaol zón fiepke in de moel. Dae van mich haet det noeits gehad’, zaet mien zuske.
‘Nouw, die van mich waal, schei mich dao euver oèt’, verzuchde ik.
‘Dich hads wie se jóngk waas un poeske, zón ónuiglik stökske nep-bónt. Dan stook se dienen doèm in ut mundje en streek se det poeske met diene wièsvinger naeve dien neus aaf. En auwieje as se dien poeske kwièt waas, dan waas ut hoès te klein . . . ‘.
Dao loog ik vannach aan te dinke en verdomp, ik kós ut mich weer veur de geis haole. Ik had zón zoor ruùkend reepke bónt det ik um miene wièsvinger dreide. Aafgezoebeld duumke in de moel en maar vaege met det poeske naeve mien neus. En langsaam aan veel se dan vanzelf weer in slaop. 

Noow heb ik det gelökkig neet mièr nuùdig. Ik kièk naeve mich wao Marijke röstig leet te slaope. Ik kroèp lekker taege um aan, slaon unnen erm um mien poeske en val metein weer in slaop.

dinsdag 28 april 2020

Niej kleier, alde schoon

As ik örges unne Gods-gruwelikken haekel aan heb, dan is ut aan niej kleier koupe. Mich interesseert ut eigelik ouk neet wat ik mich zelf aandoedel. Lets meuste we örges haer en mien vrouw zaet:
‘Trek dich toch ens wat fleurigs aan, dich altièd met dien dónkere T-shirts!’. Dus ik trok dae kleierkas met taegezin aope, zóch mich un vaal leechgreun polo-shirt oèt, un dónkergreune lang bóks en greune suède schoon met broèn zök. Mièr veurjaor kin haos neet, toch? Hièl gruuëts kóm ik de kamer binne en mien vrouw krieg haos un begaoving:
‘Maar Jan, kièk ens wie se d’r oèt zuùs, det guuëf ut toch neet. Zoeë neem ik dich neet met, ik schaam mich kepot, wat mótte de minse waal neet dinke. Die kièke mich dao op aan! Met die vale plekke op de kneen, die bóks had se al lang mótte weggoèje’. Ik haop det vuùl kaerels zich heej in herkinne, anders veul ik mich nag mièr allein staon.

Vruùger as klein menke had ik det al. Metein oèt schoèl die alde korte bóks aan, det verslete bloesje en die módderlaarze makde ut aaf, heerlijk. As d’r nieje kleier meuste kómme, dan deej mien aldste zuske det waal. Maar sóms meus ik met nao ut dörp en det waas ech un strafexpeditie. Ik waas allein euver te haole as se mich somers un ièske belaofde of swinters un frietje. God, wat had ik dao unnen haekel aan. Meschiens kump det ouk waal door d’n alde van Baerde-Trienekes, Dae leep met zien dieke sigaar door zien zaak en as ut um te lang deurde dan ging dae d’r zich met meuje. Ik weit nag det dae mien niej bóks achter beejein froemelde en zag:
‘Die bóks pas det menke presiès, ut mak um unnen echte kael’. Maar wie hae losleet, veel mich de bóks op de schoon. Sinds daen tièd woel ik allein nag nao de stad, nao C&A.
Wie ik ging werke beej de Pope meus ik van mien eige geld kleier koupe en idderein vónd des se d’r dan netjes op huùrsde te staon. Met loeëd in de schoon ging ik dae zaoterdigmorge met mien fietske nao de stad. Totaal de waeg kwièt leep ik door die ónmeugelikke lange rieje met bókse en jeskes. Ik rakde ech in paniek beej de gedachte det ik die allemaol meus passe. Wie vind ik noow zoeë flot meugelik de gojje, wat zuuj mich ut beste staon, wao mót ik beginne? Ut ings-zweit brik mich oèt. Dao kump un schoeën maedje op mich aaf, ouk det nag!
‘Kin ik óch örges met helpe?’, zag ut en noom mich van baove wies ónder in zich op. 
‘Gaer, ik zeuk twieë lang bókse en un colbaerjeske veur op ut werk. Maar waal gaer bókse die un bietje wièd zitte van dunne stóf want ik heb dieke bein van ut sporte’. Ut leep weg en leet mich staon beej die lange riej met bókse. Efkes later kwaam ut truuk en heel mich un bóks taege miene ziejkant.
‘De lingte is good, pas die maar efkes’. Ut leep veur mich oèt nao de paskamer en ik begós met mien verkleijpertiej. Ik kreeg ut al benauwd wie ik ut gerdienke dichtrok. En wie ik ut gerdiènke weer aope makde, stónd det aardige maedje dao al te kièke. Ik veulde mich wat beschaamp wie ut zien ouge naeve mien bóksepièpe leet gaon: 
‘Geej heb toch un extra lengtemaot nuùdig, wach heej maar efkes’. En inderdaad, de volgende twieë bókse zote mich wie gegaote. Zónder wiejer nao de priès te kièke wis ik ut al: ‘die pak ik allebei’. Hièl bliej schoof ik ut gerdiènke aope en dao stónd mien pasmaedje met un paar colbaerjeskes euver zienen erm:
‘Ik dink det die óch waal good staon’, zag ut en leep weer weg. Ik pasde un gaelbroèn jeske met un beejpassend gaelbroèn zjieletje met un dónkerbroèn ruutje. Ik had ut noow waal gehad en dóch met die twieë bókse en det jeske bin ik veurluipig waal weer oèt d’n brand. Maar mien paspupke is nag neet klaor. Ut beklots mich, froemelt wat aan miene taille-band en zet de schouwerstökke effe rech. Ut mak twieë peskes achteroèt, trek zien móndhukskes wat op en löp weer weg tösse die lange rieje. Dao kump ut weer truuk met twieë euverhaemde en unne kleurige blauwe slieps met un roeëd werkske d’r in. Ut leet dae slieps op ein van die euverhaemde en held zien kreasie taege mien jeske: ‘Dit steit d’r erg moèj beej’, Ik bin gans verkoch en en koup die maar d’r beej. Ik gaef mich gans euver aan mien paspupke, emus aankleie is blièkbaar ouk un vak!
‘Kin ik dich ouk neet d’r beej kriège’, zeg ik taege det maedje. En hièl efkes lach ut en löp met mien aankoupe veur mich oèt nao de kassa. Ut leet mien nieje garderobe op die inpaktaofel en verdwiènt weer tösse die lange rieje. 
‘Bedank hè’, roop ik nag maar ut reageert neet. Saoves gaon ik met mien nieje kleier nao ós thoès. As ik de kamer binne kóm zaet ós mam:
‘Moddómme jóng, wat bis dich sjiek! Noeits gewete des dich zónne gojje smaak hads!' En ik dóch det maedje mót ik in ière halde!

Veur de kómmende jaore bin ónder de panne, as ik kleier nuùdig heb gaon ik nao C&A en zeuk mien eige paspupke. Ut blief waal wat aafstandelik, en det huùrt ouk zoeë, maar ut wet presiès wat mich pas en vind altièd weer wat anders. Wies dae kièr det ik um neet vónd. Ik kós ziene naam neet en meus aan ein van die ander maedjes umschriève wie ut d’r oèt zoog:
‘Aoh nae, det werk heej neet mièr, det is de vurrige maond getrouwd’.
‘Nou, dan steit dae d’r good op veur de res van zien laeve’, zag ik nag maar det maedje begreep mich neet.

Intösse is d’r ein en ander veranderd in mien laeve. Nae, ik heb nag altièd unne verschrikkelikken haekel aan nieje kleier koupe. Ik loup ut leefste ‘casual’. Maar mien Marijke wet presiès wie ut mich gekleid wilt zeèn. Ik hoof neet mièr de deur oèt en maar good ouk. En of geej ut geluif of neet, ik schrièf dit verhäölke met aan de veut broène zök en die zelfde hièle alde aafgetrapde greune suède schoon.

Niej kleier en alde schoon, unne haekel um aan te kómme en ónmeugelik um weg te doon.

vrijdag 17 april 2020

Slaopkamer geheime

Ik lig op de rök in bed met mien hendjes ónder miene bums. Ik weit ut nag good, ut is 1953 en euver un paar maond doon ik de ièrste kemuùnie. De slaopkamer van mien zuske en mich leet aan d’n achterkant van de Lieuwerikstraot nummer 13. Op de holtere vloer leet van det kalt riebelig leechgreun zeil, de zuùs presiès wie de planke ligge. Veur de raam hingk un dónkergreune gerdièn. D’r staon twieë einpersoènsbedde op. Ut kop- en vote-eind zien simpel gemak van zón leechblauwe rónde buùze, die un leechgreune plank inklemme. Op unne goodvaerende spiraalbaom leet un harde kepok-matras. Dao kin se lekker op springe wies aan ut plefónd, allein rak dae spiraalbaom dan waal de grónd. En det vinde ze beej ós ónder in de hoèskamer gaar neet leuk. De ónder- en baove-lakes zièn van det pluùzige flanel, net wie ut kösse-euvertrek. Twieë daekes, un blauwe en un gaele, make de bedde oètnuùdigend genóg um in te slaope. Aan ut plefónd hingk un wit porseleine lampe-kepke met un fièn blauw rendje. Tösse de bedde leet un groeët roets-metje en taege de moor un beejzettäöfelke met un zelf-gehaak kledje. As enige sier hingk d’r un print van Jetses aan de moor. We hebbe baove gen water en gen huuske. Op d’n euverloup, ónder de zöldertrap, steit unne pispot zoeëdet we snachs neet nao ónder hove. Geej kint ze waal, zónne umgekièrde witte geëmailleerde Duitse soldaotenhelm met un fièn blauw rendje wao se presiès tösse mós mikke. Met unne duchtige breie rand um op te zitte en un groeët oèr um good te kinne drage. En vergaet óch neet, mien bed steit as-se-binne-kums links ónder de raam taege de moor.

De klokke van de Lambertuskerk luùje, d’n daag begint, ut is smorges vruùg kwart veur zeve. Ik schuùf de gerdièn aan de kant. Wat unne moèje morge, wat un geweldig oètzich. Ónder mich leet ózzen haof dae un bietje taps toelöp nao de Smeliënstraot. Rechs doemp de moor van Rooijakkers op met die moèje moorschildering. Links de mièr bescheide moor van van Beek op nummer 9. Rech veur mich leet de Smeliënboer, un lange lieëge witte boerderiej met ónder langs unne zwarte getèrde rand. Ut ingezakde daak mak ut plaetje veur mich ónvergaetelik. Links daovan in de wei steit un paerd van Frankena. Rechs van de Smeliënboerderiej schiènt un fel gael leech oèt de groeëte glaas-in-loeëd-rame van de kerk. Ik gaon op mien kneen zitte en steun met de ellebäögskes op de vinsterbank. Um mich det allemaol good aan te klotse. Dao kump Sef de Smeliënboer nao boète, dae mót zeker nao ut huuske um te poepe. Oèt de paort beej van Beek kump ein van de jónges op snippenäörtje aangesprint, dae mót dink ik de mis deène. Efkes later zeen ik Roeska kómme, det is ós buurvrouw. Gans in ut zwart met eur tasje ónder d’n erm löp die met eur krómme puùtjes nao de kerk. Beej Rooijakkers geit baove in ut neij-atelier ut leech aan. D’n daag is begós.

Un paar waeke later ligge we saoves weer ens vuùls te vruùg in d’n bóch. Mien zuske en ik zien aan ut kuite wies tot ze det ónder in de hoèskamer zat zièn. Mien aldste zuske wuùrt nao baove gesteurd um ós in ut gareel te kriège. We huùre um ‘doebedoebedoep’ de trap opkómme en weej duike kevieps ónder de lakes. Hèt vluug beej ós de kamer op en ik huùr um net aanzette: ‘Wat mót det heej met óch . . . ‘. Maar det gladde metje op det roebelige schoeën gepoetsde zeil ónderbraeke um. ‘Zjoeppp’, duit ut metje en efkes daonao huùr ik ‘Ploeffff . . ‘. Mien aldste zuske schuut met zien ranke bein ónder mien bed en de res vluug d’r vanzelf achteraan. Ut kin zich nag net vasgrièpe aan de rand van mien bed en kiek mich verschrik rech in de ouge. ‘Stelletje neetnekke, noow is ut ech gedaon of d'r gebeurt wat!’. En ut schravelt zich nuùtelik umhoeëg, veult zich aan ziene baom en weej lache ós kepot op ós kepokmatras.

Mien twieëde zuske det luuës vuùl, zoeë had ut unne kièr ‘Erik of het klein insectenboek’ gelaeze. Saoves aan taofel had ut ós dao euver verteld. Det bukske ging euver unne Erik Pinksterblom dae neet in slaop kós valle. En dae toen hièl klein woort en in un schilderie aan de moor spróng. En dae belaefde toen van alles met allemaol inge bieësjes um zich haer. Nou, en det verhaol leet mich neet mièr los. Saoves loog ik in bed en kós neet slaope, mien ouge woorte getrokke nao die print van Jetses beej ós aan de moor. Maar ik woel det neet en keek umhoeëg nao de lamp aan ut plefónd. Maar steeds woort ik weer getrokke nao die print met allemaol van die hièle akelige bieësjes. Ik dóch: wat gebeurt d’r as die spinkes of die kaevers noow inens aeve groeët ware as mich? Ik trappelde met de bein en pakde met mien hand de rand van ut bed vas. Ut waas net of ik hièl klein woort, ik veulde mich krumpe! Of waas ut net of die bieësjes hièl groeët woorte? Krampachtig klampde ik mich nag vaster aan mien bed wie ik zoog det die bieëster op die print inens begóste te bewaege. Ze strekde eur tengels nao mich oèt. Wie ik de volgende morge wakker woort, waas ik zoeë bliej wie unne gek det ik nag aeve groeët waas as gisteraovend. Ik keek nao die print aan de moor en ik veulde mich inens hièl röstig waere wie ik zoog det die moèje bieësjes doeëdstil ware bliève zitte.

Op unne gojje aovend gaon ik nao bed, ós mam haet un ièzere kroèk tösse de lakes gelag. Netjes toegeknup in unne katoène luier. Ut bedje is lekker werm en ik schuùf de kroèk veurzichtig nao mien vutjes. Ik veel metein in slaop. Inens schrik ik wakker, boète begint ut te ónwaere, ut kump steeds doeënderbeej. Felle lichflitse verleechte de slaopkamer en kort daorop: ‘Pats, kraakkk rómmeldebómmeldebóm . . ‘. Ut hertje klop mich in de kael en mien zuske begint te schrièuwe as-of ut aan un mets hingk. Ós mam kump nao baove, sop ut palmtekske in ut wiejwatersbekske en we waere allebei gesop. Ze geit beej mien zuske op de rand van ut bed zitte en zaet: ‘Bin maar stil maedje, det drief zoeë vanzelf weer euver . . . ‘. Maar ik had ózze pap al ens hure zegge det ónwaer döks baove de Maas blief hange. En volges mich waas det toen ouk. Ik merkde det ós mam ut d’r ouk neet op had. Ik loog volledig gestrek in bed, uigskes wièd aope um genne flits te heuve misse, de hendjes hele stevig de rand van de daekes vas. Ós mam begós te zinge um ós te truùste. En ós mam die kós hièl moèj zinge. Ik had nag noeits unnen ingel huùre zing, maar zoeë mót det óngevièr klinke. Ze zóng dreej liedjes veur ós: ‘Ach vaderlief toe drink niet meer', 'Achter in het stille klooster' en as letste 'Aan de muur van ’t oude kerkhof’. Ik zoog un dieke traon euver eur wang rolle en ik mós slikke zónder det ik wat had um te slikke. Langzaam-aan woort ut boète weer röstig, hièl wièd e-weg rómmelde ut nag wat nao. Ós mam stopde ós in en we vele metein in slaop.

De volgende morge makde de klokke van de Lambertuskerk mich weer wakker. Ik kroop met miene kop ónder de gerdièn door en keek nao boète nao mien eige Blièrickse kièkdoeës. Roeska van beej ós naeve leep  met eur krómme puùtjes nao de kerk. 

Alles waas weer gewoèn maar hièl biezónder as ik dao noow aan dink . . . .

donderdag 9 april 2020

De Wiènkelder, noow un ech kerkhaof

In 2016 schreef ik un stökske ónder ut köpke ‘De Wiènkelder, un Germaans kerkhaof’. Vanmorge, we ware ech 2,5 waek neet boète de deur gewaes. 
‘As d’n auto ut nag maar duit’, zag ik taege Marijke. We zuuje beej de Wiènkelder un röstig plaetske zeuke, wièd e-weg van idderein, um van ózze eige meigenaome kóffie te geneete. De zandheuvelkes ware nag good te zeèn, ik meus efkes umhoeëg klumme. Had ik ut maar neet gedaon, ik schrók mich ut laplazerus. Allemaol troep, rotzooi, zwerfaafval, aafgebraoke tek en niks ónderhalde. De traone kwame mich op want dit is un historisch stökske grónd det zeker mièr respek verdeent. Dit schreef ik d’r toen euver: 
Tösse Blièrick en Grubbenvors leet doeën beej de jachhave de Wiènkelder. Un klein bösgebied, det wuùrd gekenmerk door hoeëge natuurlikke heuvels. We zuuje ut ouk hièl eigewiès Blièrickse Maasduine kinne neume. Wat vuùl minse neet weite, ouk dit is alweer zón historisch belangrièke plek. Ritmeister Johannes Apollonius Ort (1842-1908) deej ónderzeuk in de 19de ieuw in de Wiènkelder. Wie hae det zoeë moèj beschrief, op keteerke gaons van de Sint Annakapel, op ut gróndgebied van Grubbenvors, tösse de boerehoeve Oude Erf en de Maas. Ut waas ein Germaanse begraafplaats, en ritmeister Ort haet un stel van die graafheuvels óndek en oètgegrave. Ze looge netjes ónder aan de heuvels of in de dale tösse die heuvels. Keurig, bijna plechtig ónder kleine graafheuvelkes. De urne, die hae dao aantrof waren gebakke van leim, vermingk met kleine steinkes. Ze ware erg broos, en d’r is maar ein urn in zien gehièl bewaard gebleve. Ritmeister Ort schónk um aan ut Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, in de ‘Staatscourant’ van 11 april 1884 laeze we: ‘Ruw bewerkte, en slecht gebakken urn, met verbrande beenderen. Hoog 24, middellijn 22.5 cm’. De wande ware erg diek en aan de vertikale strepe kós hae zeen det d’r vorm aan gegaeve waas door met ein veurwerp van baove naor ónder te strièke. De Wiènkelder besleit gen groeët oppervlak, en wao de naam oorsprónkelik vanaaf kump, weite we nag neet. Meugelik haet ut iets te make met wilge (wieje) en/of met de keule ligging (kelder), wae zal ut zegge. Tösse de Wiènkelder en de Maas leet noow de jachhave. Ik weit nag good wie ik dao 60 jaor truuk al kwaam met miene step. We meuste effe door ein klein stökske dónkere bös, lekker keul door de schaduw van de buim op die zandheuvels. Ik weit nag wie we un paar jaor later in de Wiènkelder as kwaojónges ginge zeuke naor die prachtig gedreijde stök, die se in die dichte bös kós vinde. Of nao ónder kós rölse van dae hoeëge zandberg, en zoeë maar lekker kald water kós drinke aan die brónne in de baek.
Toen wis ik det nag neet, maar zón twieë doèzend jaor geléje leep ónder naeve de Wiènkelder unne Romeinse waeg. In d’n tièd van ritmeister Ort kós hae nag duùdelik in ut landschap ut verloup van dae waeg herkinne. Kómmend vanaaf kestièl de Berckt in Baolder beschrief hae det as volg: ‘Tusschen den genoemden watermolen en het dorp ligt een gedeelte van dien ouden oeverweg met twee zijwalletjes, die bij meeting 20 m van elkander bleken te liggen. Verder loopt de weg naast een hollen weg door de akkers recht op de twee windmolens te Blerick aan en verder naar de kapel van Sint Anna. Hier volgt hij den hoogen kant die van achter deze kapel, langs den Wiènkelder naar Grootraai loopt. Tusschen Blerick en Grubbenvors loopt de weg langs de germaansche begraafplaats de Wiènkelder’. Pak d’r óch ens ein alde kaart beej, en ge kint de roete bijna zelf oètteikene. Ouk de 19e ieuwse Limburgse archeoloog Jos Habets (1829-1893) leet de Romeinse waeg de Maasoever volgen. Hae verwaorde det in 1881 as volg: ‘Blerick verlatende gaat de weg iets af van de Maas en neemt zijn richting op de kapel van St. Anna, in rechte lijn langs Oud Soest en Gebroken Slot naar Grubbenvors, aldaar de kerk rechts latende liggen’.
In 1966 beschrief Coehorst ut nag duùdelikker: Naeve ut kestièl de Berckt in Baolder euver de Romeinewaeg nao de watermeule beej de Springbaek. Van heej oèt naeve de Meulebös volge we keurig de Nieborgstraot. De waeg leep wiejer richting Groeët-Boller, ut Sint Annakepelke, en ónder langs de Wiènkelder nao Groët-Raai beej Grubbenvors. De hièle waeg waas ouk toen nag duùdelik te herkinne door ut hoeëgere ‘lijnelement’ in ut landschap. De boere klaagde destièds det d’r op ut alde ‘wegcunet’ bijna niks good greujde. Un ‘cunet’ is ein oètgegrave strook in neet good dragende grónd. Dae woord dan opgevuld met zand en keezel, en in feite waas dao mei de waeg al klaor. De Romeinewaeg had euveriges un hièl logisch verloup, hae volgde gewoèn de hoeëger gelaege rand van ut Maasterras door gans Blièrick. En aeve logisch waas de ligging van ut Germaanse kerkhaof naeve de Romeinse waeg waeg beej de Wiènkelder. 

We ginge ós maar met de rök nae de Wiènkelder zitte. Ik makde un paar foto’s en Marijke zag:
‘Geis se dao un stökske euver schriève?’
‘Det heb ik al ens gedaon, maar ut zuùt d’r noow nag vuùl slechter oèt’. 
Thoès gekómme heb ik die foto van mich gezóch beej de Wiènkelder van 60 jaar truuk.  Ik zet ut nag maar unne kièr op miene weblog.
‘Maar wat mót ik d’r baove zette? De Wiènkelder, noow un ech kerkhaof!’.
Ik zoot nag effe te dinke wat veur bestumming ze det kóste gaeve? Inens schoot ut mich te binne: 
‘Un natuurbegraafplaats . . . die Blièrickse veule zich zeker thoès beej de Germane’. 

Ik zal mienen blog nao de stadsarchivaris steure, meschiens hölp ut . . . ? ?






vrijdag 3 april 2020

De Loj 1963

Mien vrinde ware beej de verkinners maar det waas neet zoeë mien dingk. Ik had genóg aan atletieke beej Festina en roepzakke op ós Lieuweriksveldje naeve de deur. Wies Jo en Cor mich op unne kièr vroge: 
‘Wil se neet met ós beej de Rowans kómme?’, toen woort ik niejsgierig. Rowans det ware de aldere verkinners vanaaf de 15 jaor, mièr gerich op zelfstandig waere en ut óndersteune van de welpe en de verkinners. Ik leet mich te mekkelik euverhaole en ut waas metein duùdelik, d’r waas gen plaats veur ós in Ons Huis:
‘Bouw óch zellef maar wat’, krege we te huùre. Dus ginge we ós eige hónk bouwe baove de groeëte zaal, in die ruumte tösse ut daak en ut plefónd. D’r woort holt verzameld, gezaag en getummerd wie nag niej. Of det bouwkundig allemaol waal kós, dao woort neet aan gedóch. Maar weej zote nao un paar waeke hoeëg en druùg tösse de spante van Ons Huis. Ut volgende projek waas ut aaftummere van de neste van de welpe met plenk met vuùl boumschors. En um ièrlik te zièn waas veur mich de lol d’r al flot van aaf.

Dae twieëde staonde van rechs bin ik
In augustus det jaor ginge de verkinners op kamp en woort aan de Rowans gevraog of ze unne ‘fourageur’ kóste levere. Nemus reageerde dus ik stook maar de hand op zónder te weite wat det presiès inheel. Met un klein gruupke fietsde we veuroèt zón 25 kilomaeter nao Wellerloèj. Aangekómme op ut kampterrein kreeg ik un tent in de klevièters gedouwd en un plaats aangeweze. Ik mós un koèl grave van veer-beej-ein en anderhalve maeter deep. Nou, det waas kaasje veur mich, op ut Lieuweriksveldje hadde we waal groeëtere koèler gegrave:
‘Zoeë is waal good, dalik zit se aan ut gróndwater’, zag Jo Wijnhoven en same zatte we de tent op baove de koel. Ónderin lag ik wat takke en dao baovenop kwame de doeëze met aeteswaar: bótter, melk, sókker en zalt, neum maar op. Ik spróng kevieps oèt mien koel en woel nag mei helpe met ut opbouwe van de kaoktaofels. Maar dao moch ik mich neet met meuje, ze douwde mich aan de kant, dao ware andere veur aangeweze:
‘Gangk dich maar beej d’n boer petatte en greunte haole. Det is al besteld en betaald. Heej de paad aaf en as se oèt de bös kumps zuùs se die boerderie rechs ligge’, zag Jo Wijnhoven. 

Ik snudde mich miene fiets en ging op paad. De groeëte scheurdeur stónd wagewièd aop en ik reep:
‘Hallooo . . . ‘. Ut deurde neet lang wies de boerin kwaam, potverdomme wat ein stök. Ik zeen ze zoeë nag veur mich. Un vrintelik en fièn geteikend broèn gezich, um de haor zónne roèje zakdook geknup wie weej dae met de vastelaovend um de nek heie. Unne dónkergreune bloès met de knuip aope wies aan d’n boèknavel. Unne strakke vettige dónkerblauwe rok en dao ónder un paar stevige broène bein in zwarte lieëge stevels. Ze waas vuùls te ald veur unne sneuzel van 16 jaor maar ut hert klopde mich in de kael. Dit waas noow ech un moèj stök um same koèle met te grave, ik stónd eur met aope moel aan te klotse:
‘Dich kumps zeker de greunte haole veur ut kamp van de verkinners’, lachde ze taege mich.
‘Jao mevrouw, petatte en greunte, as ut klop is alles besteld en betaald’, mómpelde ik hièl verlaege. 
‘Kóm maar heej, halde geej ówwe fiets maar vas’, en ze snudde zich die zwaore kis van de grónd en zat ze achter op d’n draeger. Potnondedjuu, wat un sterk vrouwmes! Same zatte we die kis vas op d’n draeger en mien puber-uigskes woorte wie magnéte getrokke nao twieë stevige borste, die zoeë maar gewoèn los hónge in daen dónkergreune bloès. Volges mich hei ze det good in de smièze:
‘Wie vinde geej ut heej in de Loj’, vroog ze.
‘De Loj . . ?’, en mien wengkes begóste te gleuje van schaamte.
‘Jao, veur oow meschiens Wellerloèj!’, zag ze.
‘Nou . . ik bin pas heej maar geej heb unne geweldige inkièk’. Ik schrók van mien eige wäörd maar ut waas waal ièrlik, gemeind en veróntschöldigend tegelièk. De vrouw lachde hertelik. Ik stapde op miene fiets met ein hand aan ut stuur en de ander aan die zwaore kis met greunte.
‘Waal truuk bringe’, reep de vrouw en wie ik umkeek zoog ik det ze mich naozweide. Ik woel nag truuk zweie maar flikkerde haos um wie ik de kis losleet.

Truuk op ut kamp waas de ganse kliembiem intösse met de fiets aangekómme. Ut waas eine groeëten toemel ónderein en ik trok mich röstig truuk beej mien eige fouragetent. Taege d’n aovend zoot idderein te aete en ik zoot beej mien koèl veur as d’r emus wat nuùdig had. Dao kump aalmoezenier Valk: 
‘Aah Jan, kan ik mich zelf un pekske bótter pakke?’, zag hae. Keplaon Valk waas unne aardige mins, we hadde waal ens beej um thoès vergaderd met de Rowans. Hae droog gen langk zwart kleid wie ózze pestoèr, maar gewoèn un strak zwart pak. Maar dao ónder waal un zwart euverhaemp met zón wit stièf bäördje.
‘Ik wil ut ouk waal veur óch doon want de koèl is good deep’. Noow mót ge weite det hae un stök kleiner waas as mich. Maar ós kepläönke zat hièl waers zien hand op zien häöpkes, höfde zien rechterhand wat aafwaerend op en keek mich aan as of hae woel zegge:
‘Wat dinks dich waal neet van mich, ik bin mans genóg’. Hae zat zien hand links en rechs van die koel en ging zich op de huukskes zitte um mekkelikker in de koèl te springe. En toen gebeurde ut, presiès rech veur miene snufferd:
‘krrrrrrtttt . . ‘
Zien keurig gestreke strakke zwarte gespanne bóks scheurde wagewièd aop van de rök wies in ut heilig kruuts. Un akelige witte ónderbóks stook inens fel aaf taege d’n achtergrónd van die zwarte bóks en de invallende duùsternis. Ut leek waal un heldere nieje maon taege unne inkzwarte hemel. Normaal was ik in knokehard schaterlache oètgebarste maar noow kós ik mich zjuus inhalde. Maar mien wange stónde bol en mien oère ploepde van ut inhalde. Ós kepläönke vloog rechop en greep metein met twieë hand nao de achterkant van zien bóks.
‘Zal ik de bótter maar effe zelf pakke’, kós ik nag net oètbringe. En keplaon leep met beejein geknepe betskes in de richting van de staftaofel. Later op d’n aovend heb ik begrepe det unne hendige hopman um vanachter geneid haet.

En die aan mich twièfele en dinke ‘Det haet-e weer schoeën oèt d’n aek gedreid?’. Ut is toch ech gebeurd en schoot mich weer te binne wie Peter Verhoeckx die foto plaatsde op Facebook.

vrijdag 20 maart 2020

Henk Peters wordt nog altijd gemist

Op 5 mei 1945 ontbood de Canadese generaal Charles Foulkes de Duitse opperbevelhebber Johannes Blaskowitz naar Hotel De Wereld in Wageningen. In het bijzijn van Prins Bernhard werd de capitulatie van de Duitse troepen in Nederland getekend. Maar niet geheel Nederland vierde feest, voor velen bleef het verlies van een dierbare een schrijnende open wond.

In het park aan de Raadhuislaan in Tegelen staat een oorlogsmonument. Als je ervoor staat zie je een opgestoken hand boven de woeste golven die de Nederlandse vlag omhoog houdt. Ik zal handhaven staat eronder. Er omheen zien we 28 tegeltjes, links staat een rij van 8, rechts een rij van 10 tegels. Onderaan nog drie rijen met in totaal 10 tegels. In het centrum van die drie laatste rijen staat: H.Peters, bij Terschelling, 1919 – 1939. Alle 28 zijn natuurlijk even belangrijk, maar dit was mijn neef Henk Peters[1] en achter deze tegel ligt een hartverscheurend drama verborgen. Nog steeds wordt in onze familie gesproken over de pijn en het verdriet. Ik moet er jullie over vertellen, omdat we niet mogen vergeten.

Wie waren zijn ouders? Johan Peters uit Ubbergen trouwt in 1917 in Tegelen met Mièna Orval. Ze gaan wonen aan de rand van ut Roeëd Dörp, in een hoekhuis aan de Julianastraat 28. Op 18 mei 1919 worden ze verblijd met de geboorte van hun zoon Henk. Later kwamen daar nog twee zoons bij, André en Ben. Henk groeide op in Tegelen en ging na zijn schooltijd werken als instrumentmaker bij de Nedinsco aan de Molensingel in Venlo. Mijn zus herinnert zich een fietstocht naar Swalmen samen met Henk. Mijn jongste tante Mientje was er ook bij, ze hadden een oogje op mekaar. Een mooie toekomst gloorde. Maar dan is het augustus 1939, de mobilisatie voor de Tweede Wereldoorlog. De 20-jarige Henk Peters moet bij de marine. In de tuin van het ouderlijk huis worden nog wat foto’s gemaakt. Een knappe jongeman staat fier in hemdsmouwen, zijn ouders waren trots op hem. Henk wordt stoker 3de klas op de Nederlandse mijnenveger Harer Majesteits Willem van Ewijck.

Het is 8 September 1939, de Willem van Ewijck was samen met de mijnenvegers Jan van Gelder, Abraham van der Hulst, Pieter Floriszoon en de mijnenlegger Nautilus bezig met het leggen van mijnenvelden rond de zeegaten van de Waddeneilanden. Voor de juiste ligging van zo'n veld moest in verband met de stroming hier en daar een mijn worden opgeruimd. De Waddenzee tussen Vlieland en Terschelling is die vrijdag spiegelglad. Alleen het geratel van een mitrailleur aan boord van de mijnenveger Willem van Ewijck verstoort de stilte omdat die op dat moment zeemijnen 'afschiet'.  Totdat het 56 meter lange vaartuig tussen 12:10 en 12:15 uur op een mijn loopt die met een zware dreun explodeert. Een ooggetuige vertelt. Midscheeps stijgt een waterzuil op, de schoorsteen knapt als een lucifershoutje af en een motorsloep die langszij lag, wordt twintig meter weggeslingerd. In vier minuten zal het doormidden gebroken schip zinken. Bij de ramp komen 30 van de 55 opvarenden om. Dat de van Ewijck, een vrij nieuw schip van net twee jaar oud, met een nauwelijks geoefende bemanning op een mijn is gevaren die de eigen vloot heeft gelegd, meldt de marinestaf wijselijk niet.

Diezelfde middag 8 september 1939 hoort mijn moeder op de radio dat de Willem van Ewijck de lucht in is gevlogen. Ze krimpt in elkaar en verstijft: ‘Dao zit Henk van ós Mièn op’. De wereld staat stil, het ongeloof, intense verdriet en het niet willen geloven houden ome Johan en tante Mièna in een beklemmende greep. Pastoor probeert enkele dagen later steun te bieden maar moet dit al snel opgeven. ‘Hier is met de allerbeste wil in Gods naam geen troost mogelijk’, verzuchtte hij. Hun zoon Henk zal nooit meer thuiskomen.

In mei 1940 vallen de Duitsers binnen en een maand later vieren opa en oma Orval-Dambacher hun gouden bruiloft op de Hoeëgstraot in Tegelen. De hele familie is aanwezig, er moet ongetwijfeld een lugubere sfeer hebben gehangen. Nederland is in oorlog en kleinzoon Henk is nooit teruggevonden bij Terschelling. Mijn vader hoort een man hartverscheurend huilen op één van de kleine slaapkamertjes van het bescheiden huisje. Het is ome Johan die met zijn hoofd in de handen op de rand van het bed zit te huilen. Mijn vader probeert hem te troosten en later vertelt hij wat oom Johan hem toevertrouwde: ‘Ze mogen me levend van m’n hele lijf het vel afstropen als ik mijn Henk maar terug kon krijgen’.

In oktober 1940 werd het monument 'Ik zal handhaven' ter nagedachtenis van drie gesneuvelde Tegelse zonen[2] opgericht in de wijk Op de Heide aan de Trappistenweg in Tegelen. Om vooral bij de jeugd de nagedachtenis levend te houden. In november van datzelfde jaar werd het monument onthuld onder toeziend oog van de Duitse bezetter. Het maakte het verlies en het gemis niet minder om.

De oorlog is voorbij en er wordt gebeld bij huize Peters in de Julianastraat, tante Mièna ontwaart tussen de gordijnen een matroos. Ze sprint naar de deur ‘det is ózze Henk’. Het bleek een Venlose matroos die vanuit een sloep het ongeluk destijds had zien gebeuren. Hij had Henk persoonlijk gekend en moest zijn verhaal kwijt. Hij vertelde dat Henk op het moment van de explosie in het ruim moet hebben gewerkt. Nooit hebben ome Johan en tante Mièna het kunnen verwerken, zeker ook omdat Henk nooit is geborgen. Ome Johan is er letterlijk aan kapot gegaan, véél te jong overleed hij in 1948.

Tot december 2010 stond het monument bij de ingang van speeltuin Klein Zwitserland aan de Trappistenweg. In verband met de aanleg van de A74 was het nodig dat het oorlogsmonument verplaatst werd. In opdracht van Rijkswaterstaat werd het in zijn geheel opgepakt en tijdelijk elders opgeslagen. Op 20 april 2011 werd het monument verplaatst naar de nieuwe locatie in het plantsoen aan de Raadhuislaan, vlak bij het 'Monument voor de gevallenen', waar elk jaar op 4 mei de Dodenherdenking plaatsvindt. Om vooral bij de jeugd de nagedachtenis levend te houden.

Mijn peettante Mièna is 81 jaar geworden, het was een lieve zachtaardige vrouw. Bijna iedere week kwam ze met de fiets naar Blerick bij ons thuis. Vaak drukte ze me heel stevig tegen haar hart en streek door mijn haren. Steeds als er iets erg gebeurde in haar omgeving zag je ze méér dan lijden. ‘Ut guuëf niks ergers as un kind mótte verlere’, zei m’n moeder vaker en we wisten over wie ze het had.

Vorige week vertelde m’n zus nog over Henk Peters, ik moest even dit stukje schrijven over één van die tegeltjes op dat oorlogsmonument.

Omdat we die oorlog nooit mogen vergeten, hebben Marijke en ik een boekje uitgegeven met verhalen van ooggetuigen: ‘Blerick 75 jaar bevrijd’. Het is nog steeds te koop bij de Heemkundekring Blariacum.


[1] Hendrik Hubertina André, geboren 18-05-1919 Tegelen als zoon van Johan Peters (geb.20-03-1897 Ubbergen; ovl.07-12-1948 Tegelen), 28-08-1917 in Tegelen getrouwd met Miena Orval (geb.05-08-1899 Tegelen; ovl.17-03-1981 Tegelen)
[2] De andere twee waren Hubert Huys (geb.17-12-1919 Tegelen; ovl.11-05-1940 Someren) en Frans Doumen (geb.12-12-1918; ovl.13-05-1940 Grebbeberg)

maandag 16 maart 2020

Unne speklap taege Angina

Ózze pap haet zich unne foenkelnagel nieje fiets gekoch beej Karel Kerp en ik kreeg zienen alde draodaezel. Mien kinderfietske woord umgetoes veur unne vuuls te groeëte. De zaal kwaam op d’n ónderste stand te staon, hae stónd haos op de stang. Maar ut bleef effe schravele met mienen baom euver dae zaal. En in ut begin had ik ut geveul det ik idder moment zoeë maar kós umkiepere. Maar alles wint.

Ik heb al un paar daag genne hónger en ut aete smak mich eigelik neet. De snaps ut neet wie ut kin maar ut is ech waor. Ut is eigelik gen doòn, maar op un gegaeve moment fiets ik door de Sahara. Ik staon op de trappers en douw mich te verrekke in dae groeëte losse zandbak. Ik heb unnen druuëge nek, zweit mich kepot en kóm aevel genne centimaeter veuroèt. In de vaerte leet un oase, tenminste det dink ik want ik zeen greune palmbuimkes bewaege in die körkdruùge lóch. Ut is zjuus as of dae gaele zand gölfkes mak, alles siddert en trilt un bietje. Mienen bums duit pièn en steit op springe, ik heb koppièn. Op de grónd zit un ald vruiwke hièlemaol verborge in unne dónkerbroène jute umslaagdook. Ik trap wiejer, ik kin neet mièr praote van de pièn in miene nek, ut blood klop mich in de slaope. Miene veurband zak alsmaar wiejer weg in det los gedeuns, de wind teikent kleine gölfkes in ut zand. En gluif mich, ik zeen ut ech, in de vaerte bewaeg en siddert ut zand as gölfkes net wie water in de zieë. Is dit noow un fata morgana of waer ik gek? Ik bin kómpleet neet allein de waeg maar ouk de klöts kwièt. Ik kin neet mièr dinke, miene kop springk haos oèterein. Inens doemp det ald vruiwke weer op, ze helt dae dónkerbroène umslaagdook vas met akelig lange knäökerige grièptengelkes. Ik kièk eur aan, van die dónkerbroène haole ouge kièke dwars door mich haer. Ik bin doèdsbenauwd en trap wiejer. Ik kin neet mièr, ik bin kepot muùg, ik bin zeiknaat van ut zweite maar blièf trekke aan ut stuur en douwe op die pedale. As ik weer opkièk steit det ald vruiwke inens rech veur mich. Ze sleit dae umslaagdook aope. Ik kièk eur in die haole dónkerbroène ouge, ze lach en duit eur gerimpelde mónd aope. Ik zeen twieë broène tand, eine links-baove en eine rechs-ónder. Ze goèjt dae umslaagdook euver mich haer en alles wuùrd stikkeduùster. Un heise stum huùr ik in mien oère d’r oèt perse: ‘Ik kóm dich haole . . . ‘.

Ik veul un frisse hand op mienen bums en schrik wakker. Ós mam zit op de rand van mien bed en leet mich un naat washendje op de kop:
‘Maar jóng, de bis gans naat van ut zweite, heb se gedruimp?’.
‘Hièl akelig mam, un alde vrouw woel mich kómme haole!’, ik had un hièle zwaore stum en kós haos neet praote van de pièn in miene nek. 
‘Ik veul ut al, de hebs koorts, ik zal dich morge waal krank melde op schoeël’.
Ik zag niks mièr, ós mam goof mich unne druùge pyama en schoeëne lakes. Veurzichtig nipde ik un glaas kald water nao binne en veel efkes later razelend wie un Spaans rietje weer in slaop. Maar ut waas neet taege te halde, de kómmende daàg bleef ik maar fietse in dae kloeëte Sahara en det lillik ald vruiwke woord ik maar neet kwièt. Sanderdaags waer ik wakker, dokter Vos steit naeve mien bed. Ik mót op mien ziej gaon ligge, de daekes gaon umhoèg, de bóks na ónder en ik krièg unne kalde thermomaeter in mien kuntje gedouwd. Hae wach un tiedje, ós mam mót un paar kièr hièl deep zuchte en dokter Vos haolt um weer d’r oèt:
’39.2’, zaet dokter Vos, ‘doe je mond nu maar eens open! Iets verder anders zie ik niks . . . ‘. Ik huùr um effe later taege ós mam wat mómpele euver Angina en un kuur van un waek, maar ik bin alweer ónder de daekes gekraope en val in slaop. As det lillik ald wièf weer opdoemp dink ik metein:
‘Angina, des waal unne moèje naam veur zón nut wièf’. 

Dreej kièr per daàg mót ik un wit pilke inneme en ós mam probeert mich vol te douwe met heite boeljon en beschuutjes met bótter. Nao twieë daàg meug ik ónder op de kannepeej gaon ligge ónder eín lake en eín daeke. Die inge druime zièn intösse ouk weg en ós mam haet mich oètgelag det ik kaelóntstaeking heb. Ut ruùk weer lekker as ós mam steit te kaoke in de keuke aan ut fernuùs. En de beschuutjes hange mich ónderhand ouk alweer d’n babbelaer oèt.

Saoves zit de femielie Tietelèr gezellig te aete aan taofel en ik lig op de kannepeej. Ze hebbe petatte met broène boeëne met speksaus en magere speklappe. Ós mam haet veur mich apart broène boeënesuupke gemak met un ekstra maggieblökske d’r in.
‘En wie geit ut met ózze kranke?’, vruùg ózze pap en sniet un flink stök van unne speklap aaf.
‘Ut geit waal weer, ik lösde waal un stökske speklap’, zag ik met mien zwaore stum van de kaelóntstaeking.
‘Volges mich krieg ózze Jan d’n baard in de kael, noow mót ik ouk al mien speklepkes in de gater gaon halde’, zag mien vader taege ós mam.
‘Piet, hald dae jóng neet veur de gek, dae is ech krank . . .’.
Nao ut aete ging ózze pap in ziene praos zitte en kreeg wie altièd un tas kalde kóffie. Mien zuskes ware aan ut aafwasse en ós mam kwaam oèt de keuke met un bordje en zag breid lachend:
‘Ik heb nag unne groeëte speklap euver, wae wilt dae hebbe . . ?’. 
‘Ukkuh . . ‘, reep ik met mien zwaore stum. En hièl zörgvuldig woord dae speklap in stökskes gesneje en idder stökske ein-veur-ein aafgezoebeld. Dae lekkere zalte smaak deej mich goòd en det vet smaerde miene kael. En daonao woorte de reipkes vet en vleis langzaam fièn gekauwd en doorgeslik. Minsekinder wat heb ik genaote van dae speklap! En vanaaf daen tièd vind ik unne gewoène speklap nag altièd ut lekkerste stökske vleis. 

En dae nach schravelde ik in mienen druim met miene fiets naeve de Majjem en wie ik thoès kwaam wachde ós mam mich op met petatte met broen boeëne met speksaus en magere speklappe.