Ut snièjt boète

Ik zit achter miene kómpjoèter en dink wat veur mich oèt. Boète fluit de wind en ut snièjt flink. Dieke snieje-vlokke vleege naeve de roète. Vanmiddig gaon we effe un klein stökske d’r oèt um dae snièje ónder de schoon te huùre krake.

Ik kièk umhoeëg nao mien prikbord. Rechsbaove un foto van ózze Sjak en mien letste (internationale) startnummer. Links-ónder in ut hukske kiek ós mam mich aan en det guuef altièd un good geveul. Ouk un paar minse die ik hiel erg mis en neet wil vergaete zitte stevig achter un paar punaiskes. Un paar kranteknipsels en un klein kedootje van emus nao ein van mien laezinge. Links baove un moèj paters-kruutske, want vruùger zagte minse: ‘Idder huuske haet zien kruutske’. En in dae zin haet mien prikbord zien eige kruutske. Ik heb d’r oeits mier as 120 in alle maote opgepik op rómmelmèrte en ze opgeknap. Ze verdeende van mich un niej laeve. Maar wie we wat kleiner ginge woeëne hebbe we ze nao de Locht in Melderslo gebrach. Van un paar kós ik moeilik aafstand doon en die hange nog heej erges in hoès. En die good kièke óntware erges ouk nog as kleine herinneringe un hertje, un ingelke en un zónnebloom.
Achter det kruutske links baove hange herinneringe aan mien sport. Want de werpnummers in de atletiek zièn al verschrikkelik lang mien passie. D’r hange ouk un paar medailles van Nederlandse Kampioenschappe. Ik tel dreej golde, ein zilvere en twieë brónze. Normaal verdwiène die nao un jaor in un plestiek täöt as d’r nieje beej kómme. Maar det geit veurluipig effe neet gebeure, dus bliève ze nog un tiedje hange. Dao tösse in prièke twieë certificate van twieë Nederlandse records oèt 2022. In Merksem verbaeterde ik in juni 2022 de records met kogelslingere en gewichwerpe beej de alde menkes van baove de 75!

Vanaaf daen tièd bin ik al haos veer jaor aan ut sukkele. Nae, neet schrikke, ik gaon neet klage. Maar ik heb waal vuùl mótte inlevere. Miene pièn aan de gewrichte door reuma, mien lieëge kónditie door un slech werkende hertklep en dao baoven-op miene lymfeklier-kanker. Al veer jaor bin ik aan ut doktere en ut schuut maar neet op.
En dan kièk ik nao ós mam op mien prikbord en dan huùr ik eur zegke: ‘D’r zièn altièd minse die ut nog erger hebbe’. Dus neet ligge te eiere en mótte we d’r wat van make. En dus zit ik wat dökker achter miene kómpjoèter en bedink waal weer wat. Euver mien Blierick is altièd waal wat te schriève of oèt te zeuke. Korte stökskes goèj ik op ut internet en wat langere verzinsels wachte nog op unne sponsor um ze oèt te kinne gaeve. Ik heb un book klaor ligge euver de dreej schippersherberge die Blierick oeits rièk waas (de Staay, Sur Meuse en ut Gièsehoès). Un nog iets dieker book heb ik beejein gezeumerd euver wat d’r allemaol in de tachtig-jäörige oorlog (1568-1648) heej zoe-al gebeurd is. Allein ut oètzeuke guuef al un good geveul.

Ut snièjt nog altièd boète, ik zit achter miene kómpjoèter en dink wat veur mich oèt. Gaer zuuj ik met miene vrind gaon atletieke en nog leever met mien maedje weer nao Spanje veur langeren tièd. Maar det geit effe neet, medische meules dreie noow einmaol verschrikkelik traog. En wie mien alder zuske zaet: ‘As se dich einmaol te pakke hebbe, laote ze dich neet mier los’. 

Dus begin ik maar aan ut Bliericks waordebook. Want niks doon met dien laeve, det guuef ut nog effe neet.