Bodemloze put

Mijn moeder zei altijd: 'Niet klagen, er zijn altijd mensen die het slechter hebben!'.
Na een aantal onderzoeken zou er eindelijk een einde komen aan mijn continue vermoeidheid. Ik zou een nieuwe aortaklep krijgen. Eerst nog even een CT-scan maken van 't hart. Dat moet worden ingepland, dus wachten. Maar deze scan vond de hartchirurg onvoldoende, hij wilde een CT-scan van de hele romp! Om te zien of operatie via de lies mogelijk was. Aanschuiven in de rij, dus wachten.

Oei, er waren verdachte lymfekliertjes op de scan te zien Daarom eerst weer terug gestuurd naar de oncoloog! Die stelde een full body PET-CT-scan voor. Werd met voorrang aangevraagd, maar toch weer wachten.
En ja hoor, er waren inderdaad verdachte oplichtende kliertjes in de liezen en borst! Poeh poeh, dan maar met een biopt vaststellen wat de aard is. Want er zijn immers goedaardige en kwaadaardige kliertjes. Weer wachten.
Met een echo werden kliertjes gezocht om er stukjes uit te halen. In de linkerlies waren ze te klein, gelukkig lukte de biopt wel in de rechterlies. Dat moet 'n week op kweek staan, dat is te overzien en vanmorgen was het zover.
Onze fysieke en psychische toestanden waren de afgelopen maanden door teleurstelling en het lange wachten tot het uiterste getergd en gespannen. Nu zouden we dan eindelijk te horen krijgen hoe de rest van 2026 eruit gaat zien voor mijn vrouw en mij. Spannend (?) is nu het allerzwakste superlatief (!)

We komen net terug van de oncoloog. Na drie scans, drie keer bloedprikken, twee echo's en die ene biopt zouden ze het toch wel moeten weten. En ja hoor, wat dat weten betreft. Ik weet nu bijna letterlijk hoe het voelt in een bodemloze put te verdwijnen. En ja hoor, ik ben het (nog) levende bewijs dat onze zorg een vergelijkbare bodemloze put is.
Want nee, men kon aan de hand van de biopt (nog) niet de juiste diagnose stellen. Want nee, er moest operatief eerst nog een lymfekliertje weggehaald worden om de diagnose beter te kunnen stellen!!
Mijn diep in het vlees snijdende schrijnende teleurstelling zou me nu luid schreeuwend met de armen gestrekt naar de hemel in huilen moeten laten uitbarsten.
Maar helaas, ik moet rustig afwachten op een oproep voor chirurgie.

'Niet klagen, er zijn altijd mensen die het slechter hebben!'. Maar toch, het is niet iets van de laatste maanden. Vanaf juni 2022 bijna wekelijks afspraken, komende woensdag de volgende. En wees gerust, ik blijf aan de buitenkant heel begripvol en vriendelijk zoals 'mien mam' mij dat heeft geleerd.