Ik loos det in Maaseik ut
Belgisch-Nederlands kampioenschap Stone
Skimming waas gehalde. Niejsgierig wie ik bin meus ik weite wat det waas.
En wat dinks se?? Gewoeën op zien Bliericks gezag: schielvere!! Met platte steinkes zoe-wièd meugelik
euver de Majjem ketse. Deje weej vruùger al as kleine blage. We zóchte
wat platte stein en probeerde die nao de Venlose kant te ketse. Net wie Jaer en
Sef op dae zónnige zaoterdigmiddig.
Ze leepe same zoeë doeën meugelik
naeve de Maas zoe-det de scheunkes net neet naat woorte. Jaer schöpde taege
unne stein en dae stuiterde eine kier op ut water! ‘Verroes’, zaet Sef, ‘we doon
unne wedstrièd schielvere’.
En hae bukde zich en rapde unne rónde platte stein op en heel dae umhoeëg as of
hae unne zeldzame diamant had gevónde. Jaer keek um wat lachend aan:
‘Dae? Det is genne schielverstein, det is
unne mislökde pannekook’.
Ze meuste d’r allebei met lache maar
ginge waal op zeuk nao zoeë vuul en zoeë plat meugelikke rónde stein. Die
ieuwelank ware gesleepe en aan de kant gerold door ut Maaswater. D’r loge d’r
genóg en effe later veele de korte bókse zoe-wat van eur kónt. De bókse-tesse
vol met schielverstein. Jaer meus zien bóks ophalde en zag:
‘Welke regels spraeke we aaf?’.
‘Wae ziene stein de meiste kiere luuet ketse!’, zag Sef.
‘En ouk dae ut wietste kump. We perbere
de Venlose kant te bómbardére’, zag Jaer.
‘En dae verluus?’.
‘Dae mót op de bloeëte veut nao hoès!’.
Jaer greuzelde. ‘As die platveut van dich
dao maar taege kinne.’
Sef moch beginne. Hij pakde ziene
ierste stein tösse doèm en wièsvinger, bukde zich wat veur-euver, haolde deep
aom en leet ziene stein met unne sierlikke zwei euver ut water ketse.
Tik . . . .tik . . .tik . .tik . tik . . .
‘Vièf kier, hebs se det gezeen?’ Sef vergoot effe zien zwaore tesse en makde un
sprungske. Hae kós nog net zien bóks redde.
‘Jao jao’, zag Jaer, ‘ik zoog des se zoe-wat in de Majjem
kiepersde’.
Noow waas ut de beurt aan Jaer. Hae
dreide met ziene gestrekde rechter erm wie hae det gezeen had beej hónkbal en
beej cricket.
‘Let op breur, zoeë mós se det doon!’.
‘Zjoeppp’. Aoh jeij, de stein vloog
linae-recta de Majjem in.
‘Eine kier’, kós Sef nog net
oètbringe en barsde van ut lache,
‘sensationeel, met eine kets direk nao d’n baom’.
Jaer stónd d’r wat beteuterd beej te kièke en zoog zich al met bloeëte veut op
hoès aan gaon. Maar hae herpakde zich:
‘Det waas um te perbére’, mómpelde Jaer.
De tesse rakde laeg en Sef stónd nog
altièd veur. Jaer begós nog fanatieker te zeuke nao dae ultieme stein:
‘Heej veul ens, zoeë glad wie un stökske
zeip’. Sef knikde wat benépe en Jaer zat aan:
Tik . . . . . . . .tik . . . . . . tik . . . . . tik . . . .tik . . .tik . .tik...
‘Zeve kier!’ schrieëwde hae. ‘Ik lig ierste! Ik waer de kampioen!’.
Hae spróng op en gleej oèt euver die gladde maaskeie. Achtereuver dónderde hae
met zien kónt met unne ‘ploens . . ‘
in ut water.
‘Helluppp . . . ‘, schrieëwde Jaer en
Sef barsde ut oèt van ut lache. Un bietje wiejer zoot unne aldere mins röstig te
visse en dae schrók van ut kabaal van die twieë sneuzels.
‘Maar jónges’, zag hae hiel druueg, ‘ik vis heej al dertig jaor, maar geej ziet
de ierste twieë die mier leweit make dan de aende’.
As of ze ut begrepe hadde, begóste un paar niejsgierige aendjes te kwake en
makde zich oèt de struùk.
Jaer schravelde zeiknaat oèt ut water
en ut spelke schielvere waas aafgeloupe. Die zeve kier van Jaer bleek de
hoeëgste score.
‘En det beteikent?’, zag Jaer hiel
häöskes en schödde metein dao nao ziene nog druuege kop, ‘laot die bloeëte veut maar zitte Sef’.
Effe later zote ze same op te druuege op un benkske naeve de Staaiwaeg en
keke oèt euver die altièd moèje moder Maas.
‘Wets se’, zaet Jaer, ‘volgende waek neem ik miene getrainde super-schielver-stein
mei’.
‘Wat zaes se? Unne stein wao se met geoefend haes?’.
Sef verslikde zich haos van ut lache. Want örges
midde in de Majjem loog dae perfekte platte schielverstein. Te wachte op unne
volgende nog maffere wedstrièd.
En astebleef: Stone Skimming!! Laote
we ut bieësje gewoeën beej de Blierickse naam neume: Schielverstein!!
